Niets laat mijn consumentenhart sneller kloppen dan de magische woorden: 1+1 GRATIS. Het activeert bij mij een soort oerinstinct. Of het nu gaat om vaatwastabletten, deodorant of wasverzachter; we hebben het niet per se nódig, maar het is gratis, dus we gáán.

📚 Iedereen heeft dat ene boek uit zijn jeugd dat een onuitwisbare indruk achterliet. Misschien omdat het spannend was. Misschien omdat het grappig was. Of omdat je het 87 keer moest voorlezen aan jezelf, omdat je ouders na drie rondes voorlezen al snurkten alsof ze auditie deden voor een houtzagerij. 😉.

Er zijn in het leven een paar zekerheden: de zon komt op in het oosten, koffie is altijd te heet als je haast hebt, en een overtrek terug om je dekbed krijgen is een full body workout waar je nooit voor getraind hebt.

We weten allemaal dat teckels er heilig van overtuigd zijn dat ze niet alleen de baas in huis zijn, maar waarschijnlijk ook van de straat, de wijk en – eerlijk is eerlijk – de hele EU. Ze kijken je aan met de arrogantie van een CEO die net een bonus heeft uitgekeerd (aan zichzelf), hebben de blik van een wijsneus, de koppigheid van een ezel, de lengte van een frikandel en zijn selectief doof.

Na de dagelijkse blogjes van de Alpe d'HuZes op 4 juni jl. is het nu weer tijd om ons op de dingen te storten die ons opvallen of bezighouden.Sommige mensen dromen van wereldvrede. Andere van een vakantie op de Malediven. Mijn ambities op die bewuste dinsdagochtend rond 10:00 uur waren een stuk bescheidener: de spreadsheets en teammeetings overleven zonder in slaap te vallen op mijn spatiebalk.

Er zijn mensen die een soort ingebouwde aanraakdrang hebben. Alsof hun handen een eigen leven leiden en voortdurend op zoek zijn naar iets nieuws om te verkennen. Jij staat rustig je leven te leiden, en ineens zit er iemand aan je. Zonder waarschuwing. Zonder toestemming. Zonder enige vorm van sociale rem.

De supermarkt en de nodige andere winkels blijken een onuitputtelijke bron van menselijk leed en komedie. Om dit te voorkomen, bestel ik meestal bij de PicNic, maar die heeft regelmatig iets niet op voorraad of leveren helemaal niet door logistieke problemen... Er zit dus niets anders op dan toch zelf nog maar even richting supermarkt te gaan.

Wie heeft er niet een jeugdtrauma… eh, jeugdsentiment aan Nibb-it rings? Serieus. Dat was geen snack, dat was een lifestyle. Generaties zijn grootgebracht met het culinaire hoogstandje dat je op je vinger kon schuiven en vervolgens in slow motion op kon eten. Haute cuisine, maar dan oranje en geel met poeder.

Welkom in het heiligdom van de woning. We spenderen er gemiddeld zo’n drie jaar van ons leven: de toilet. Toch is het de meest ondergewaardeerde plek in huis. De wc is de enige plek waar je legaal opgesloten mag zitten, waar we de beste ideeën krijgen, even ontsnappen aan de kinderen, email en social media checken, maar eigenlijk gewoon je high score bij Candy Crush probeert te verbeteren. Het is ons kantoor, onze bibliotheek en ons vluchtelingenkamp in één. Nergens liggen frustratie en fascinatie zo dicht bij elkaar als op onze porseleinen troon.

We werken inmiddels al zo lang met Teams dat iedereen inmiddels is vergeten hoe echte vergaderingen eigenlijk ooit waren. Niet dat dat erg is — Teams heeft er vooral nieuwe, unieke momenten bijgebracht waar niemand expliciet om vroeg, maar die toch dagelijks plaatsvinden.

Print onderstaand overzicht uit en hang het op je koelkast of werkplek als dagelijkse reminder!

Jaren geleden haalden we een Google Home in huis. Het was liefde op het eerste gezicht. Zo handig, je kan allerlei dingen aan hem vragen of commando’s geven en dan voert hij ze uit.

Heb je het al gehoord? De Schijf van Vijf is veranderd. Opnieuw. En als ik zo een beetje om mij heen lees en hoor (en mopper), is niet iedereen daar juichend enthousiast over. Zeg maar gerust: er is collectief gehuild boven een boterham met hummus.

Gisteren was mijn zus op de koffie. Gezellig natuurlijk, maar toen de cafeïne eenmaal door mijn aderen gierde, kreeg ik een vlaag van verstandsverbijstering: ik wilde zomerkleding scoren.

Ik dacht dat mijn relatie met PostNL niet slechter kon. Zoals jullie weten, is deze vergelijkbaar met een slecht huwelijk: veel beloftes, weinig actie en ik ben degene die altijd maar bij de brievenbus zit te wachten. Maar wat ik van de week in de nieuwsbrief van Kassa las? Dat was geen huwelijkscrisis meer...

Sommigen hebben een persoonlijke trainer, anderen een vaste kapper. Ik? Ik heb een persoonlijke nicotine-consulent van PostNL. Althans, zo voelt het. Onlangs deelde ik op Facebook al een voorproefje van mijn avonturen met 'De Rokende Koerier', maar het verhaal kreeg een staartje waar zelfs een chatbot van in de war raakt. Pak de popcorn (zonder tabaksmaak) er maar bij!

Leven met diabetes betekent dat je er altijd mee bezig bent. Ook ’s nachts, ook als je moe bent, ook op dagen dat je eigenlijk nergens zin in hebt. Meten, rekenen, nadenken, corrigeren. Dat kost energie. En soms… is die energie gewoon op.

Het is tijd dat ik het toe geef. Nee, niet aan mezelf — die fase ben ik al voorbij. Maar aan jou en de rest van de wereld.

Vroeger was ik misschien geen die-hard party animal, maar een avondje doorhalen of een 10-seizoenen-op-DVD-Gooische-Vrouwen-marathon tot de vroege uurtjes? Geen probleem. Ik was de koningin van de gezelligheid. Tegenwoordig ben ik vooral de koningin van de after-dinner-dutjes die al om acht uur ’s avonds beginnen.

Door de 1 aprilgrap met de deurhanger van PostNL had ik meteen weer inspiratie voor een nieuwe blog. 

Ken je die zondagen waarop je wakker wordt en meteen denkt: “Heeft iemand de bon van deze dag nog? Is er een retourbeleid voor ochtenden met onvoldoende slaap?" Nou, die van mij begon vandaag om exact 07.00 uur (dus eigenlijk 06.00 uur).

Vanaf het moment dat ik kon lezen, had ik één grote droom: ooit een boek schrijven. En laat ons (toen nog) dorp nou net een echte uitgeverij hebben: Het Spectrum. Dat voelde alsof de literatuurwereld aan mijn voeten lag, klaar om door mij veroverd te worden. Spoiler: dat gebeurde niet.

Vandaag zag ik een advertentie die zo bizar was dat mijn wenkbrauwen bijna in mijn haargrens verdwenen.

Er is een complot gaande in mijn keuken. Ik weet het zeker. Terwijl de wereld zich druk maakt om de beurskoersen, lig ik wakker van de prangende vraag: Waar gaan mijn lepels naartoe?

Ik weet niet hoe het met jullie harige huisgenoten zit, maar mijn teckel en kat hebben de memo over de deurmat blijkbaar gemist. Terwijl ik braaf mijn schoenen veeg, paraderen zij met hun modderpoten naar binnen alsof ze de rode loper van de Oscars betreden.

Sinds ik bloedverdunners slik vanwege mijn auto-immuunziekte Antifosfolipidensyndroom, moet ik rekening houden met allerlei dingen die invloed kunnen hebben op mijn medicatie. Het voelt soms alsof er een hele nieuwe wereld aan aandachtspunten bij is gekomen. Daarom heb ik hieronder een overzicht gemaakt van de belangrijkste zaken — voor mezelf, maar misschien ook handig voor iemand anders die met hetzelfde te maken krijgt.

Soms scrol je door je tijdlijn en denk je: “Hee, die heeft vast een flinke smak gemaakt tijdens het tuinieren.” Dat was mijn eerste gedachte toen ik een foto zag van een dame in een jeans waarvan de linkerpijp zó onder de modder zat, dat ik spontaan de neiging kreeg om mijn wasmachine aan te bieden.

Toen Erik vertelde dat hij dit jaar weer de Alpe d’Huez op wilde, was ik niet meteen enthousiast. De editie van 2024 met Valentijn staat in mijn geheugen gegrift: de saamhorigheid, de tranen, het gemis en het kippenvel. Onvergetelijk.✨

Elke vrijdagochtend vindt er in mijn hoofd hetzelfde toneelstuk plaats. De wekker gaat, en ik staar naar het plafond: “Zal ik gaan? Of zal ik doen alsof ik plotselinge, zeer specifieke vrijdagmorgen-griep heb?” 🤧

Laten we eerlijk zijn: als je jarenlang voor een officiële partner van de Olympische Spelen werkt, krijg je een beetje een tunnelvisie. Terwijl de rest van de wereld kijkt naar Usain Bolt 🏃🏿‍♂️ die records breekt of Sven Kramer die voor de 4e keer goud wint, ⛸️ keek ik maar naar één ding: de nek van onze koning. 🤴

Google zegt over de betekenis van 'Guilty pleasure':"Een guilty pleasure is iets wat je stiekem doet, omdat het ongezond, ongepast of niet cool is. Het is een heimelijk pleziertje, variërend van foute popmuziek en reality-tv tot ongezonde snacks of vreemde gewoontes."

Foto's: Temu.com

Vorige week hoorde mijn vrouwtje het vreselijke nieuws: ik moest wéér naar de dierenarts. Dit keer voor mijn jaarlijkse vaccinatie.

Onlangs stond ik in de keuken een pak drinkyoghurt dicht te draaien. Natuurlijk bleef die irritante ‘milieuvriendelijke’ dop weer eens precies de verkeerde kant op steken en kreeg ik deze weer niet dicht.

De liefde vieren op Valentijnsdag 👩‍❤️‍👨 op onze favoriete plek... ✨ Tradities zijn er om in ere te houden!

Wij hebben een héél zwaar lééééééven!

Ik sta zojuist bij de apotheek. Keurig opgevoed als ik ben, trek ik een nummertje. Terwijl ik daar sta te wachten tot ik aan de beurt ben, zet een mevrouw een sprint in waar Dafne Schippers jaloers op zou zijn en schuift haar pinpas richting de balie.

Hebben jullie dat ook? Je rijdt België 🇧🇪 binnen en voordat je ook maar één bord ziet, roept je auto al: “HOUD JE VAST!!!” HOBBEL 🤸‍♂️ KUIL 🕳️ TRIL 😵 LANCERING 🌀.

Serieus?! Je bent letterlijk twee seconden weg voor een slokje water 💦 en ja hoor: je bent meteen je mand kwijt…Die teckel heeft een fauteuil ter grootte van een middelgroot eiland, maar nee, meneer moet zich zo nodig in mijn mandje proppen. Het past voor geen meter — het ziet eruit als een hotdog XXL in een mini-broodje 🌭. Kijk hem nou liggen - die blik alsof hij zojuist de hoofdprijs in de loterij heeft gewonnen. Zijn halve achterste hangt over de rand, maar hij weigert te wijken.Ik sta hier te zinderen van woede. Dit is ongeoorloofd gebruik van eigendom… probeer die eigenwijze laagvlieger er maar eens uit te krijgen… 😩

Sinds de komst van James is er bij ons thuis sprake van pandemie. Zeg maar gerust een pandemie op vier korte pootjes. Ik ben besmet met het Teckelvirus. En de symptomen zijn ernstig...

Ze. Is. Terug. Miranda Priestly — de vrouw die met één opgetrokken wenkbrauw meer paniek veroorzaakt dan een blauwe envelop in april. 👠👠

Ooit begon de ellende op de PlayStation 1 met Muppet Race. Dat ding ging vaker mee op vakantie dan onze eigen tandenborstels.

De baas ligt al dagen als een zoutzak op de bank. Blijkbaar protesteert zijn maag tegen alles wat erin gaat.

De zelfscankassa en ik… we waren ooit een veelbelovend duo. Jij scant, ik betaal, klaar.

Afgelopen donderdag kreeg ik een verrassende e-mail: mijn website had zijn 2500ste unieke bezoeker bereikt 🏆.

In mijn blog van juni 2025 deelde ik dat bij mij Lupus Anticoagulans was vastgesteld, nadat ik voor de derde keer een trombosebeen had gekregen. Mijn bloed werd onderzocht, en uit de kweek bleek dat deze afwijking aanwezig was. Na 3 maanden moest dit onderzoek worden herhaald om vast te stellen of het om een tijdelijke of chronische vorm ging.

Lupus Antiwat??? 🤷🏻‍♀️ In mijn vorige blog vertelde ik al, dat er voor de oorzaak van mijn trombosebeen meer onderzoek nodig was.

Gaan we weer!… 💩💩💩