Wie heeft er niet een jeugdtrauma… eh, jeugdsentiment aan Nibb-it rings? Serieus. Dat was geen snack, dat was een lifestyle. Generaties zijn grootgebracht met het culinaire hoogstandje dat je op je vinger kon schuiven en vervolgens in slow motion op kon eten. Haute cuisine, maar dan oranje en geel met poeder.
En dan die kinderfeestjes… Kettingen! Armbandjes! 📿 Creaties waar zelfs de gemiddelde sieradenontwerper stil van zou worden. Geregen aan een veter (van drop of aardbei). Halverwege de middag had iedereen een snack-sieraad én een plakkerige nek. Mooie tijden 👍🏼.
Maar ja hoor. Daar komt Cheetos, met hun “strategie” en “veranderende consumentenvoorkeuren”. Na 77 jaar trekken ze de stekker eruit. Zevenenzeventig jaar! 🤷🏻♀️ Dat is langer dan sommige relaties en zeker langer dan mijn motivatie om te sporten. En nu ineens: “We gaan ons richten op nieuwe snacks.” Pardon? Nieuwe snacks?! Alsof er een upgrade bestaat voor iets dat je op je vingers kunt stapelen én kunt opeten.
Ja, ze beloven nieuwe varianten. Vast geweldig. Misschien vierkante ringen of ringen met quinoa en chiazaad voor de “bewuste snacker”. Maar laten we eerlijk zijn: dat zijn geen Nibb-it rings. Dat is alsof je zegt dat een step ook een fiets is. Technisch… misschien. Maar emotioneel? Nooit.
Wanneer ze precies verdwijnen is nog niet duidelijk, maar geloof mij: die schappen worden op dit moment geplunderd alsof het de laatste wc-rollen 🧻 van 2020 zijn. Want ja: op = écht op. Dit is geen marketingtruc. Dit is een snack-ondergang.
Gelukkig zijn er nog de Nibb-it sticks. De magere troostprijs van de snackwereld. Een beetje zoals zeggen: “We hebben geen chocoladecake meer, maar hier is een droge biscuit.” Fijn… maar je voelt het verdriet.
En ja, we weten het: ze zitten vol vet, zout en alles waar je diëtist spontaan van begint te hyperventileren. Nutri-score E, jongens. Dat is geen score, dat is een waarschuwing. Maar kom op—af en toe moet kunnen. We hebben het hier niet over een dagelijkse saladevervanger. Dit is nostalgie in snackvorm.
En laten we eerlijk zijn: “verbeteringen” maken het zelden beter. Kijk maar naar Lay’s Mama Mia’s Cheese & Paprika. Ooit een smaakexplosie, nu… mwah. Iets met minder zout, meer teleurstelling. Hamkaas? Idem dito. Gezond verbeterd tot de ziel eruit was. Dus misschien is het maar goed dat ze bij Nibb-it niet eens proberen de Nutri-score op te krikken. In plaats daarvan: gewoon stoppen. Lekker dramatisch.
En zo verdwijnt er weer een stukje jeugd. Eerst de trekdrop. Toen de Cheetos frites. En nu zelfs de Haagse Hopjes (er zou geen vraag meer naar zijn—wie zijn die mensen?!). Het voelt alsof iemand langzaam maar zeker al mijn herinneringen uit het snack- en snoepschap wist.
Wat is het volgende? De paprika chips? De winegums? Mijn vertrouwen in de mensheid?
Rust zacht, Nibb-it rings. Bedankt voor de plakkerige vingers (en nek), de creatieve sieraden en het feit dat we ooit dachten dat eten en knutselen één en hetzelfde waren. 💔
Illustraties gemaakt met Google Gemini
Reactie plaatsen
Reacties