Vergeet Netflix. Vergeet Videoland. Vergeet zelfs Boer Zoekt Vrouw. De meest spectaculaire serie van deze zomer speelde zich af in een Grieks vakantieresort op Samos. Met in de hoofdrollen: een ontbijtjager op zoek naar de laatste tafel op het terras, een moeder die haar kind tijdelijk vervangt door een lolly voor de perfecte Instagramfoto, een man met een zwembroek die nét iets te optimistisch was gekocht en een haven vol schippers die de verkeersregels vooral als suggesties beschouwen. Geen script, geen acteurs, geen regisseur. Alleen vakantiegangers die precies deden waar vakantiegangers het beste in zijn: complete chaos veroorzaken terwijl ze ontspannen proberen te lijken.

Er is één sport waar je géén conditie voor nodig hebt, géén strakke wielrenbroek (godzijdank niet) en waarbij een koude roseetje telt als officiële sportdrank: Mensen kijken op het terras. 

Lange tijd had ik een abonnement op HelloFresh. Je kiest recepten, zij brengen een doos vol ingrediënten en een kaart met het recept aan de deur. Ideaal. Niet meer elke avond de crisis: "Wat eten we vandaag?" Je hoefde alleen nog maar te kiezen tussen vegetarisch, caloriebewust, lekker snel, vis, familie of iets waarvan je nog nooit had gehoord, maar dat verrassend genoeg koriander 😵‍💫 bevatte.

Laten we eerlijk zijn: we leven in de toekomst. Maar in plaats van vliegende auto’s en vakanties naar Mars, hebben we iets veel beters gekregen: AI die álles voor ons oplost. We hoeven geen e-mails meer te schrijven, geen PowerPoint-presentaties te maken en god behoede dat we zelf moeten bedenken wat we vanavond gaan eten. ChatGPT, Google Gemini, Microsoft Copilot en hun honderdduizend digitale neefjes staan dag en nacht voor ons klaar.

Met een vakantie in het vooruitzicht, zie je mij vast al helemaal voor je: languit op een strandbedje, ruisende zee op de achtergrond, boekje erbij, verstand op nul. 🏖️ Nou... liever niet.

Laten we één ding heel snel rechtzetten: je bént geen eigenaar van een teckel. Je bent een gefaciliteerd butler en een fulltime onderhandelaar die hopeloos in de minderheid is.

Ik begin steeds sterker te vermoeden dat iemand mij ooit in een onbewaakt moment heeft beplakt met een magische sticker. Niet zo’n leuke "Smile!"-sticker, nee. Ik heb het over een hardnekkige onzichtbare sticker, strategisch op mijn voorhoofd geplakt. Hij laat zich niet verwijderen en duikt te pas en te onpas weer op.

Laten we even heel eerlijk zijn. Er zijn twee soorten mensen op deze wereld: mensen die beweren dat ze alleen naar diepzinnige, Zweedse arthouse-documentaires kijken... en mensen die gewoon toegeven dat ze alles kijken waar een verdachte, een moord of Gordon Ramsay in voorkomt.

Niets laat mijn consumentenhart sneller kloppen dan de magische woorden: 1+1 GRATIS. Het activeert bij mij een soort oerinstinct. Of het nu gaat om vaatwastabletten, deodorant of wasverzachter; we hebben het niet per se nódig, maar het is gratis, dus we gáán.

📚 Iedereen heeft dat ene boek uit zijn jeugd dat een onuitwisbare indruk achterliet. Misschien omdat het spannend was. Misschien omdat het grappig was. Of omdat je het 87 keer moest voorlezen aan jezelf, omdat je ouders na drie rondes voorlezen al snurkten alsof ze auditie deden voor een houtzagerij. 😉.

Er zijn in het leven een paar zekerheden: de zon komt op in het oosten, koffie is altijd te heet als je haast hebt, en een overtrek terug om je dekbed krijgen is een full body workout waar je nooit voor getraind hebt.

We weten allemaal dat teckels er heilig van overtuigd zijn dat ze niet alleen de baas in huis zijn, maar waarschijnlijk ook van de straat, de wijk en – eerlijk is eerlijk – de hele EU. Ze kijken je aan met de arrogantie van een CEO die net een bonus heeft uitgekeerd (aan zichzelf), hebben de blik van een wijsneus, de koppigheid van een ezel, de lengte van een frikandel en zijn selectief doof.

Na de dagelijkse blogjes van de Alpe d'HuZes op 4 juni jl. is het nu weer tijd om ons op de dingen te storten die ons opvallen of bezighouden.Sommige mensen dromen van wereldvrede. Andere van een vakantie op de Malediven. Mijn ambities op die bewuste dinsdagochtend rond 10:00 uur waren een stuk bescheidener: de spreadsheets en teammeetings overleven zonder in slaap te vallen op mijn spatiebalk.

Er zijn mensen die een soort ingebouwde aanraakdrang hebben. Alsof hun handen een eigen leven leiden en voortdurend op zoek zijn naar iets nieuws om te verkennen. Jij staat rustig je leven te leiden, en ineens zit er iemand aan je. Zonder waarschuwing. Zonder toestemming. Zonder enige vorm van sociale rem.

De supermarkt en de nodige andere winkels blijken een onuitputtelijke bron van menselijk leed en komedie. Om dit te voorkomen, bestel ik meestal bij de PicNic, maar die heeft regelmatig iets niet op voorraad of leveren helemaal niet door logistieke problemen... Er zit dus niets anders op dan toch zelf nog maar even richting supermarkt te gaan.

Wie heeft er niet een jeugdtrauma… eh, jeugdsentiment aan Nibb-it rings? Serieus. Dat was geen snack, dat was een lifestyle. Generaties zijn grootgebracht met het culinaire hoogstandje dat je op je vinger kon schuiven en vervolgens in slow motion op kon eten. Haute cuisine, maar dan oranje en geel met poeder.

Welkom in het heiligdom van de woning. We spenderen er gemiddeld zo’n drie jaar van ons leven: de toilet. Toch is het de meest ondergewaardeerde plek in huis. De wc is de enige plek waar je legaal opgesloten mag zitten, waar we de beste ideeën krijgen, even ontsnappen aan de kinderen, email en social media checken, maar eigenlijk gewoon je high score bij Candy Crush probeert te verbeteren. Het is ons kantoor, onze bibliotheek en ons vluchtelingenkamp in één. Nergens liggen frustratie en fascinatie zo dicht bij elkaar als op onze porseleinen troon.

We werken inmiddels al zo lang met Teams dat iedereen inmiddels is vergeten hoe echte vergaderingen eigenlijk ooit waren. Niet dat dat erg is — Teams heeft er vooral nieuwe, unieke momenten bijgebracht waar niemand expliciet om vroeg, maar die toch dagelijks plaatsvinden.