Ik begin steeds sterker te vermoeden dat iemand mij ooit in een onbewaakt moment heeft beplakt met een magische sticker. Niet zo’n leuke "Smile!"-sticker, nee. Ik heb het over een hardnekkige onzichtbare sticker, strategisch op mijn voorhoofd geplakt. Hij laat zich niet verwijderen en duikt te pas en te onpas weer op.
Waarschijnlijk staat er: "Niet aanspreken. Ze kan gezellig zijn.” Of: "Tijdelijk buiten gebruik.” Of: "Negeer mij!" Want hoe anders verklaar je dat ik regelmatig word behandeld alsof ik een spirituele verschijning ben?
Vandaag zat hij er dus weer
Je kent dat wel... of misschien juist niet. Je zit in een restaurant, hebt inmiddels alle namen van de cocktails uit je hoofd geleerd, kent de namen van de bediening, hebt een emotionele band opgebouwd met de peper- en zoutstelletjes op tafel en wilt eigenlijk alleen nog maar afrekenen.
- Je probeert oogcontact te maken. Niets.
- Je steekt voorzichtig een hand op. Niets.
- Je zwaait iets nadrukkelijker. Nog steeds niets.
Ondertussen ziet de bediening moeiteloos iemand aan de overkant van de zaak die slechts een halve wenkbrauw optrekt. Die krijgt direct drie glazen water, een extra broodmandje en waarschijnlijk een hypotheek aangeboden. Ik zit er dan inmiddels zo lang dat ik bijna huur zou moeten betalen voor mijn tafel. Ik vraag dan regelmatig aan Erik: "Zit die sticker weer op mijn voorhoofd?” Want serieus, hoe kan dit anders? Dit gebeurt zo vaak dat ik inmiddels vermoed dat ik deelnemer ben aan een verborgen camera-programma dat alleen ik niet mag zien.
Hetzelfde gebeurt in winkels
Loop ik de MediaMarkt binnen om puur even rond te neuzen, zonder enige koopintentie, dan springt er binnen zeven seconden een verkoper uit een verborgen luik. Alsof er ergens een alarm afgaat. PING! Klant zonder aankoopintentie gedetecteerd! "Kan ik u helpen?” "Nee, dank je. Ik wilde eigenlijk alleen even kijken."
Kom ik vervolgens gericht terug, omdat ik daadwerkelijk iets nodig heb, precies weet welk product ik wil en een vraag heb die alleen een medewerker kan beantwoorden? Dan lijken ze allemaal spontaan in rook opgegaan. Ik loop door de winkel alsof ik meedoe aan een aflevering van Expeditie Robinson. Niemand. Nergens. Alleen ik, een printer en 300 bluetooth-speakers.
Maar het allerergste zijn misschien nog wel mensen die je kent
Geen onbekenden. Geen passanten. Nee, mensen uit de buurt. Mensen die weten wie je bent. Mensen waarvan je ongeveer weet op welke dag de groene kliko buiten wordt gezet. Mensen die jou dagelijks voorbij zien lopen met de hond. En toch kijken ze je aan alsof je een verdwaalde lantaarnpaal bent. Een buurtgenoot heeft hier zelfs een speciale tactiek voor ontwikkeld. Zodra ze mij in de supermarkt spot, duikt ze met haar complete bovenlichaam in een vrieskist. Geen idee wat daar ligt. Misschien pizza’s, diepvrieserwten, een geheime uitgang of ligt daar ergens een bordje: "Nooduitgang bij ongemakkelijke sociale interacties.” Maar kennelijk is alles interessanter dan even "hoi" zeggen.
Vandaag gebeurde het opnieuw
Ik liep tussen de middag een rondje met mijn teckel James. Een buurtgenoot kwam me tegemoet. Ik zag haar al van verre aankomen. Mijn mond ging langzaam open voor een vriendelijk “hi, goedemiddag”. Zij keek strak naar haar schoenen. Ik naar haar. Zij naar haar schoenen. Ik nog steeds naar haar. Ze keek waarschijnlijk zelfs naar de samenstelling van het asfalt. Alles behalve naar mij. Maar nog voordat de woorden eruit konden, was ze voorbij. Mijn begroeting ging terug naar binnen. Mijn mond ging weer dicht. Dat voelt ongeveer alsof je een nies voelt opkomen en hij verdwijnt op het laatste moment.
James keek me aan alsof hij wilde zeggen: "Nou baas, zelfs ik snuffel nog beleefder aan andere honden.” Serieus, wat is dat toch? Heb ik onbewust iemands vuilnisbak verkeerd teruggezet? Ben ik ooit per ongeluk lid geworden van een geheime buurtboycot? En eerlijk? Dan ga je toch aan jezelf twijfelen. Heb ik iets gedaan? Heb ik een WhatsApp-groep gemist? Staat mijn foto ergens op een buurtapp met de tekst: "Pas op. Zegt vriendelijk gedag.” Of zit die sticker er echt? Zo'n sticker waarop staat: "Niet aanspreken. Reageert mogelijk met gezelligheid.”
Vertel me alsjeblieft dat ik niet de enige ben. Of moet ik gewoon accepteren dat ik officieel ben gepromoveerd tot achtergrondfiguur in mijn eigen leven? 😅 Want als dit zo doorgaat, bestel ik binnenkort een nieuw naamplaatje voor mijn voorhoofd: "Hallo, ik ben Eveline. Geen hologram. Gewoon even hoi zeggen is voldoende." 😄
Reactie plaatsen
Reacties
Hoi!!!@
Hey Tuut! ;-)