Een tastbare herinnering

De iconische linten die aan Eriks zadel en helm wapperden, hebben de Franse berglucht overleefd en zijn weer veilig in Nederland. We kunnen ons voorstellen dat sommigen van jullie dit lint graag als tastbare herinnering willen bewaren (of als bewijs dat we écht hebben gefietst 😉).Wil je jouw lintje hebben? Geef ons even een seintje, dan zorgen we dat 'ie jouw kant op komt!

Bedankt voor al jullie support, het was een onvergetelijk avontuur! En nu... eerst even heel lang slapen.

Voor Anne en Eveline is het uur van de waarheid aangebroken: de allerlaatste dag. Om 07.30 uur rinkelt de wekker. Erik en Eveline sprinten meteen naar de Spar voor het ultieme afscheidsontbijt. Maar helaas: de Franse croissants zijn weer eens spoorloos. En aangezien je Frankrijk niet mág verlaten zonder bladerdeeg achter de kiezen, zetten ze koers naar de Carrefour.

Daar krijgen ze te horen dat het nog vijf minuten duurt voor de nieuwe lading de oven uit rolt. Eveline stuurt Erik alvast vooruit met de rest van de buit en besluit stand te houden bij de bakkerij.

De Grote Franse Croissant-crisis

Om de tijd te doden, kletst ze wat met andere Alpe d’HuZes-gangers. En dan valt het kwartje weer: Fransen en logistiek, het blijft een fascinerende combinatie. Je zou denken: als er een week lang 5.000 hongerige Nederlanders inclusief aanhang, oma’s en luidruchtige supporters op je berg bivakkeren, bak je een paar extra broodjes. Maar nee. Wij Nederlanders denken vooruit, de Fransen denken blijkbaar: “We zien wel.”

Het resultaat? Een zenuwachtige pluk van tien hongerige Hollanders die staan te loeren naar de oven. Eindelijk komt de verlossende mand met... welgeteld tien verse croissants. De meneer voor Eveline kaapt er direct vijf. Eveline grist de overige vier mee. Snel rekensommetje: nog één croissant over voor de overige acht wachtenden. Het bleef nog lang onrustig bij de Carrefour.

Slootwater en wolken

Terug in het appartement valt het ontbijt erin als koek. Tassen worden dichtgeritst en we besluiten nóg één keer door het dorp te slenteren voor de nodige souvenirs. Terwijl Erik en Lou doorlopen naar het uitzichtpunt om letterlijk met hun hoofd in de wolken te staan, duiken Anne, Valentijn en Eveline een lokale patisserie in.

Dat hadden ze beter niet kunnen doen.

De koffie was werkelijk vreselijk; je kon de bodem van het kopje al zien toen het ingeschonken werd. Slappe hap is nog een understatement. Ook de warme choco was niet te hachelen. Nog vóór Erik en Lou überhaupt terug zijn van hun wandeling, staan de drie teleurgestelde fijnproevers alweer buiten te kleumen.

Lyon, lippenstift en SBS6

Na een snelle lunch is het tijd voor het échte afscheid van Lou en Valentijn. Erik start de bolide en transformeert voor ruim twee uur in onze privéchauffeur richting de luchthaven van Lyon. Eenmaal daar zwaait hij ons uit bij de security en begint aan zijn eenzame terugreis naar Huez.

Na de douane belanden we in het walhalla dat 'taxfree shoppen' heet. Er wordt een nieuw geurtje gescoord, iets voor de lippen, en een broodje voor 'in het vliegtuig'. Dat broodje haalt de gate natuurlijk niet en verdwijnt direct in onze hongerige buikjes.

Om de tijd te doden lopen we nóg een rondje, halen een Starbucks en Anne krijgt spontaan trek in een vette hap. En geloof het of niet: terwijl we met onze tanden in een cheeseburger van de Burger King hangen, schuift ineens Ronald Molendijk (je weet wel, van SBS6) naast ons aan. We maken een gezellig praatje over het enorme succes van de Alpe d’HuZes. Je beleeft nog eens wat op zo'n vliegveld.

De Polderbaan en een spontane roadtrip

Onze vlucht naar Amsterdam heeft wat vertraging, maar met een flinke wind mee landen we na een uur en een kwartier op Schiphol. Nou ja, landen... we worden gedumpt op de Polderbaan, wat betekent dat we daarna nog tien minuten moeten taxiën naar de beschaving. Omdat we alleen handbagage hebben, sjezen we zo door de douane, op zoek naar ons ontvangstcomité: Judith en Dick.

Dat zoeken duurt even. Wij lopen naar buiten bij Aankomst 1, terwijl Juud en Dick bij Aankomst 3 staan te zwaaien. Eindelijk herenigd lopen we naar de auto. Na een korte zoektocht van Dick naar de juiste uitgang én het vakkundig snoeren van die irritante gordelpiep, zetten we koers naar De Meern.

Eenmaal thuis facetimen we meteen met het achtergebleven team in Frankrijk om te melden dat we veilig zijn geland. Wat blijkt? De achterblijvers missen ons nu al zó verschrikkelijk dat ze de planning compleet hebben omgegooid. In plaats van morgenochtend, hebben ze nú de boel al ingepakt en zijn ze de auto in gesprongen. Ze rijden de hele nacht door om morgenochtend weer in De Meern te zijn.

En zo komt er een einde aan ons Alpe d’HuZes avontuur. Een intense, emotionele en onvergetelijke week die sowieso de boeken in gaat. Er zal thuis nog héél lang over worden nagepraat!

De dag van de idiote wekkers, Ruud Gullit op wielen en rennende supporters

02.30 uur. Nee, dit is geen typfout. Dit is de realiteit van Alpe d’HuZes. Terwijl de gemiddelde mens zich op dit tijdstip nog eens lekker omdraait, ging bij Erik de wekker. Wat volgt is een logistieke operatie die niet onderdoet voor een gemiddelde NASA-lancering. Hij hees zich in zijn strakke fietspak, propte zijn rugzak vol met genoeg repen en gelletjes om een klein Afrikaans dorp te voeden, en trok voor de zekerheid nog maar een laagje thermokleding aan. Windjack erover, helm op (inclusief een verzameling motiverende linten) en Erik was er klaar voor.

Zijn masterplan? Vóór de grote meute beneden zijn om een premium startplekje te claimen. Dus stapte hij om 03.15 uur in het pikkedonker op de fiets richting het dal. Eenmaal beneden begon het grote wachten in de kou. Maar liefst vijf kwartier lang! Gelukkig werden de bibberende fietsers warmgehouden met motiverende praatjes van de burgemeesters van Huez en Le Bourg d’Oisans. En toen… EINDELIJK! Het startschot. De kettingen rammelden, de kuiten spanden zich aan: ze waren los.

Ondertussen in het basiskamp...

Terwijl Erik de berg op zwoegde, toonde Eveline zich een strategisch genie: die kroop lekker terug onder de wol. Want laten we eerlijk zijn: hoe hard Erik ook fietst, die Alpe ligt er niet ineens platter bij.

Om 05.30 uur ging háár wekker. Snel in de kleren, broodje in de hand en op een drafje naar de finish. Na een minuutje of twintig wachten in de ochtendgloren zag ze hem hoor. Schouder aan schouder met de profs van Team Michael Boogerd kwam Erik over de streep.

De statistieken van Ronde 1:

• Finishtijd: 06.36 uur

• Eindtijd: 02:02 uur (Klasse!)

Erik fietste meteen door naar het appartement voor een snelle kledingwissel en het broodnodige bunkeren van koolhydraten. Eveline trok ondertussen een sprintje om de eerste verhalen te horen. De sfeer zat er meteen goed in, want door de wapperende linten aan zijn helm is Erik op de berg inmiddels officieel gebombardeerd tot de Ruud Gullit van de Alpe! 😂

Geen tijd om te verzwakken!

Veel tijd om te genieten van zijn nieuwe status als voetbalicoon had Erik niet. Hij is alweer naar beneden gereden en om 07.41 uur officieel gestart aan Ronde 2. De man is niet te stoppen!

Ondertussen is ook de rest van de bende in beweging gekomen. Onze hardlopers – Anne, Valentijn en Lou – zijn inmiddels ook 'en route'. Hun avontuur begon iets comfortabeler: eerst met de skilift naar beneden, om vervolgens met de bus naar de startstreep gebracht te worden.

De berg stroomt vol, de benen zijn warm en de sfeer is fantastisch. Tot zover deze vroege update. Zodra de Ruud Gullit van de wielersport weer boven is (of onze lopers de berg temmen), lees je het hier! 🚀🚴‍♂️🏃‍♂️

Update 10.55 uur:
Rennende toppers, protesterende schouders en een portie magnesium

We zijn een paar uur verder en het updates-kanaal stroomt over!

Laten we beginnen met ons loop-trio. Anne, Valentijn en Lou zijn om 09.35 uur officieel over de startstreep geknald. De eerste update vanuit de bus en de eerste meters is zojuist binnengekomen en luidt synchroon: “Gaat toooooop!” Het enthousiasme zit er dus lekker in, de sfeer is goed en de benen doen (vooralsnog) wat ze moeten doen. Zet 'm op, strijders!

De Ruud Gullit van de Alpe doet het wéér

En hoe staat het met onze eigen kilometervreter? Nou, Erik heeft zojuist zijn tweede vinkje gezet! Om 09.47 uur kwam hij voor de tweede keer over de finish.

De statistieken van Ronde 2:

• Finishtijd: 09.47 uur

• Eindtijd: 2:06 uur (Slechts vier minuten langzamer dan de eerste ronde. Wat een machine!)

Maar eerlijk is eerlijk: de Alpe d’Huez begint nu wel een beetje terug te slaan. De wet van de zwaartekracht eist zijn tol. Erik's schouders zijn inmiddels luidkeels in protest gegaan tegen de fietshouding en ook de kuiten begonnen gevaarlijk te trillen van de kramp.

Tijd voor groot onderhoud dus! Erik is direct onder een gloeiend hete douche gesprongen om de spieren wat broodnodige liefde te geven. Vervolgens is er een flinke bak yoghurt in gekieperd, aangevuld met liters vocht en een flinke dosis magnesium om de krampduivels te verdrijven.

Nu is het even spierballen rusten, mentaal opladen en dan... op naar Ronde 3! Wij blijven duimen en supporteren. Stay tuned! 🥛🚴‍♂️💨

Update 12.22 uur:
Bekende koppen op tv en dreigende wolken boven de Alpe

Het blijft een logistieke puzzel van jewelste daar in de Franse Alpen, maar we houden de touwtjes strak in handen.

Onze fietsende legende Erik kent inmiddels elke bocht bij zijn voornaam. Om 11.22 uur stortte hij zich voor de derde keer in de afdaling richting Le Bourg d’Oisans. Beneden was er geen tijd voor een terrasje; om exact 11.52 uur draaide hij de fiets weer om en begon hij aan zijn derde klim van de dag. Als de wielergoden een beetje meewerken, fietst hij zo dadelijk ergens tussen bocht 21 en 1 zijn eigen loopteam tegemoet. Wat een live-entertainment onderweg!

Spot de BN’ers (Bekende Alpe-gangers)

Ondertussen is het thuisfront massaal aan de buis gekluisterd, en ja hoor: we hebben televisiehelden! Onze wandeltoppers zijn zojuist in vol ornaat gespot op SBS6. De Hollywood-contracten kunnen bijna getekend worden, maar eerst moeten die kilometers nog even worden weggetrapt.

Eveline heeft haar tv-scherm inmiddels ingewisseld voor de frisse buitenlucht. Zij spoed zich nu weer richting de finishlijn om de bikkels van team Mountain Mission warm te onthalen.

Code grijs... 🌧️

Er is wel één spelbreker in aantocht: de weergoden hebben besloten dat het allemaal wel héél soepel verloopt. Er hangt op dit moment nogal dreigend weer boven de berg. We duimen, bidden en hopen dat iedereen de finish haalt vóór de hemelsluizen volledig opengaan en de Alpe in een waterglijbaan verandert.

Zet hem op, toppers! Snel doorstappen en doortrappen, dan houden we het droog. Tot de volgende update! 🏔️cc📺⛈️

Eindupdate: Tranen, triomfen, een mini-caravan en de legendarische 32.000 stappen

Het is volbracht. De emotionele rollercoaster die Alpe d’HuZes heet, is tot een prachtig, intens en onvergetelijk einde gekomen. Inmiddels draait de douche in het appartement op standje 'stoomcabine' en ligt een groot deel van het team knock-out te snurken. En wat zijn we ongelooflijk trots op deze vier toppers!

De vliegende finish van het loop-trio

Om exact 12.55 uur kwamen Anne, Valentijn en Lou met een gigantische glimlach over de finish. En alsof die kilometers bergop nog niet zwaar genoeg waren, besloot Lou de show te stelen: ze nam Anne de laatste meters gewoon in haar armen en droeg haar over de streep. Wat een heldenactie! Na de nodige high-fives en knuffels zijn zij snel richting de warme douche en schone kleren gedoken.

Brokken in de keel bij de finish

Ondertussen bleef Eveline trouw op post bij de finish, want de 'Ruud Gullit van de Alpe' was nog bezig met zijn slotakkoord. Maar geloof ons: je verveelt je geen seconde aan die finishlijn. Het is een kolkende massa van muziek, meezingen, applaus en vooral... heel veel pure emotie.

Iedereen draagt een eigen verhaal de berg op. Zo zagen we een oudere meneer die een mini-versie van een caravan had nagebouwd en die helemaal mee naar boven trok. Zijn overleden vrouw was altijd dol op kamperen geweest, en zo was ze er toch een beetje bij. Tja, op zo'n moment houd je het gewoon niet droog. De ruitenwissers moesten regelmatig aan; we hebben heel wat brokken in de keel moeten wegslikken en er zijn flink wat traantjes weggepinkt. Onze eigen dierbaren waren werkelijk geen moment uit onze gedachten.

De ereronde van Erik

Onderweg naar boven werd Erik dankzij zijn inmiddels beroemde lintenhelm constant herkend en luidkeels aangemoedigd. Maar na drie rondes zeiden de rug, nek en benen nu echt heel vriendelijk: tot hier en niet verder. Anne en Lou waren inmiddels aangesloten bij de finish om samen met Eveline Erik binnen te halen.

Om 14.04 uur was het zover. Erik fietste zijn derde finish over in een toptijd van 2:12 uur. Als een ware kampioen nam hij zijn helm af en hield hem hoog boven zijn hoofd toen hij de streep passeerde. Wat een magnifieke prestatie!

Het mysterie van de stappenteller:

• Anne, Valentijn en Lou (de lopers): 27.627 stappen (Logisch, enorme prestatie!)

• Erik (de FIETSER): 32.000 stappen... 🤔

Hoe je 32.000 stappen zet terwijl je op een zadel zit? We vermoeden dat de teller van het trillen op de pedalen spontaan in een burn-out is geschoten, maar we rekenen hem helemaal goed!

Tijd voor de nazit

De rust is inmiddels wedergekeerd. Na het hoognodige schoonheidsslaapje schuift het hele team straks aan voor een gigantische maaltijd om alle calorieën weer aan te vullen en herinneringen op te halen.

Het logistieke afscheid begint morgen al: Anne en Eveline pakken dan het vliegtuig richting huis, terwijl Erik, Valentijn en Lou zaterdag de auto volladen voor de roadtrip terug.

Een gigantische, welgemeende dank aan al onze sponsors. Dankzij jullie support hebben we dit avontuur nóg een keer kunnen beleven. Dit was een week met een gouden randje. Een week die we absoluut nooit, maar dan ook nooit meer zullen vergeten! ❤️🏔️✨🙏🏼

Valentijn werd vanochtend om 08.30 uur liefdevol (of met lichte dwang 😜) richting de Spar gedirigeerd voor ons ontbijt. Nadat hij de buit had binnengesleept, meldde hij zich braaf bij het hoofdkwartier: het appartement van Erik en Eveline.

De koffie was nog niet ingeschonken of we hadden al heet nieuws van het thuisfront. Nou ja, héél ver van huisfront. Erik had midden in de nacht een appje uit Peru gekregen. Zijn broer is officieel opa geworden van een kersverse wereldburger: een kleindochter! Dus, namens het hele team: ¡Bienvenido al mundo! Er is weer een familielid bij om te supporteren.

De Grote Shirt-Illusionist 👕

Na het ontbijt maakten we ons op voor een tochtje naar het dorp. Eerste stop: de officiële Alpe d’HuZes winkel. Waarom? Er was een exclusief jubileumshirt voor de 20e editie gedropt. Erik zag zichzelf er al helemaal in flaneren.

Helaas bleek de organisatie de wet van vraag en aanbod niet helemaal scherp te hebben: ze hadden welgeteld 10 shirts ingekocht. Voor ruim 5.000 deelnemers. Je raadt het al: binnen drie seconden uitverkocht. Gelukkig bestaat er zoiets als het internet, dus Erik heeft hem alsnog besteld. Komt-ie gewoon met de post. Duurt iets langer, maar hé: exclusiviteit kent geen tijd.

Handjes in de lucht (en in de kerk) ⛪️

Vervolgens wandelden we naar het lokale kerkje. De rest van het team wilde namelijk ook nog een kaarsje aansteken voor morgen. Als je er dan toch bent, kijk je je ogen uit. De kerk heeft een nogal... bijzondere vorm, en het altaar met het orgel is een absoluut pareltje. Het orgel is gebouwd in de vorm van een gigantische hand. Heel indrukwekkend...

Alpe d’HuZUS & De Franse Verleiding 🍰

Daarna was het tijd voor de Alpe d’HuZUS! Dit is de dag dat alle heldhaftige vrijwilligers zelf de berg op mogen fietsen of lopen, omdat ze morgen keihard moeten rennen om de boel voor ons in goede banen te leiden. Wij stonden uiteraard paraat langs de route om ze omhoog te schreeuwen, een 'Hermannetje' (duwtje in de rug) te geven en schaamteloos mee te dansen op de muziek.

Van al dat supporteren krijg je natuurlijk acute honger en dorst. Gelukkig kruiste “Le Boulanger de l’Alpe” ons pad. We hebben ons schaamteloos tegoed gedaan aan koffie met échte Franse koek, éclairs en mini-quiches. Want ja, die calorieën moeten ergens vandaan komen. Oh, en er werden onderweg ook nog 'per ongeluk' wat souvenirs gekocht. Oeps.

Het Grote Pannenkoeken-Festijn 🥞

Na een korte pitstop bij AgorAlp zijn we weer via de Spar (onze favoriete hotspot van de dag) teruggelopen naar het appartement. De buit? Liters melk en eieren, poedersuiker en kaas voor de pannenkoeken.

Vanavond staat namelijk in het teken van één ding: koolhydraten stapelen. Morgen is de Grote Dag, dus we hebben een legitiem excuus om ons helemaal klem te eten aan pannenkoeken. Na een snelle lunch is iedereen nu even zijn eigen ding aan het doen (lees: mentaal voorbereiden en de laatste dingetjes voor morgen). Straks gaan we gezamenlijk de keuken in om een recordaantal pannenkoeken te bakken.

Wordt (heel snel) vervolgd... 💥

Rodel-Races, Pannenkoeken-Power en een Gevaarlijk Vroege Wekker 🎢🥞

De Grote Rodel-Herkansing
Valentijn, Anne en Lou hadden nog een appeltje te schillen met de lokale rodelbaan. Gisteren grepen ze mis, dus vandaag moest en zou er geracet worden. Bij aankomst bleek de rest van de Alpe d’Huez-gangers exact hetzelfde idee te hebben: een rij tot aan het dal. Anne hield het al snel voor gezien—die had betere dingen te doen en besloot haar creativiteit los te laten op het spandoek. Valentijn en Lou lieten zich niet kisten en trotseerden dapper de wachtrij voor een flinke dosis adrenaline.

Operatie Pannenkoekenberg (en een opstandige vaatwasser) 🍽️

Ondertussen zat Erik in het basiskamp al in de focus-modus. Alles voor morgen werd angstvallig klaargelegd. Fietsoutfit? Check. Gelletjes? Check. Mentaal klaar voor de start? Dubbel check.

Zodra de rodelhelden weer binnenstapten, werd de keuken omgedoopt tot pannenkoekenfabriek. Lou ontpopte zich tot de ultieme chef de pannenkoek en bakte een metershoge stapel. Of het gesmaakt heeft? Laten we zeggen dat de term 'koolhydraten stapelen' héél serieus is genomen; op een paar eenzame pannenkoeken na is de hele stapel spoorloos verdwenen.

En toen... was het tijd voor de afwas. Want dacht je dat we een rustige avond zouden hebben? Welnee! Precies op het moment dat de receptie de deur achter zich dichttrok, besloot de vaatwasser te gaan staken en kortsluiting te veroorzaken. Timing is alles. Dus in plaats van ontspannen met de benen omhoog, stonden we ouderwets te soppen met de hand. Teamspirit ten top, zullen we maar zeggen.

De Wekker van de Hel ⏰

Inmiddels zijn de laatste spullen ingepakt en kruipt iedereen richting bed. En dat is maar goed ook, want Eriks wekkerschema grenst aan het onmenselijke. Hij wil er om 02.30 uur (!) uit, om uiterlijk om 03.30 uur beneden te zijn. Sterker nog, de kans is groot dat hij nóg een kwartier eerder vertrekt, puur om de meute voor te zijn. De vroege vogel vangt de berg, zullen we maar zeggen.

De jongelui mogen gelukkig 'uitslapen'. Zij verzamelen om 08.30 uur bij de skilift om af te dalen en aan hun eigen monstertocht naar boven te beginnen.

De zenuwen zijn er, de pannenkoeken zitten erin, de vaat is schoon en de motivatie is torenhoog.

Team Mountain Mission is er meer dan klaar voor. Opgeven is geen optie! 💪🏔️

06:30 uur. Terwijl de gemiddelde mens zich op dit tijdstip nog eens lekker omdraait, stond de biologische klok van Erik blijkbaar al op standje 'aanvalsmodus'. Hij was al in de benen. Eveline hield het tactisch gezien een uurtje langer vol. Gelukkig waren Anne en Lou de helden van de ochtend: zij scoorden de broodnodige croissants en baguettes. Niet veel later zat het hele gezelschap op het balkon te bunkeren voor een 'gezonde' start. Want ja, koolhydraten zijn ook vitaminen als je een berg op moet, toch?

De Grote Strava-Stress

Na het ontbijt begon de pre-trainingshectiek. Erik behandelde zijn racefiets alsof het een Formule 1-wagen was, terwijl de lopers hun rugzakken volstouwden met zoveel water en energiegels en koeken, dat het leek alsof ze een week de Sahara in gingen.

Om 10:15 uur was het 'go-time'. Maar natuurlijk niet vóór de heilige rituelen:

1. De groepsfoto (bewijsmateriaal voor het thuisfront).

2. De Strava-route voor de 86ste keer checken. Want als het niet op Strava staat, is het niet gebeurd.

Erik sjeeste weg op zijn racefiets en de lopers zetten koers richting de rodelbaan. Die is speciaal voor de Alpe d’HuZes-deelnemers geopend. (Of ze ook daadwerkelijk ronkend naar beneden zijn geroetst, vermeldt het verhaal helaas nog niet).

Shoppen, sfeer en de 80-plusser-ervaring

Eveline koos voor een strategische verkenningstocht bergafwaarts richting het dorp. Eerst even cultuur snuiven in de winkeltjes en daarna door naar de AgorAlp, het zenuwcentrum van deze week. Goed nieuws vanaf de deelnemersmarkt: de kramen raken aardig leeg. Dat betekent dat de portemonnees getrokken zijn voor het goede doel!

Vervolgens liep ze door naar het plaatselijke kerkje. Daar werden twee kaarsjes aangestoken. Een prachtig, stil moment voor alle dierbaren die we enorm missen, én voor alle strijders die op dit moment midden in het gevecht zitten. ❤️

De realitycheck van de dag: Na een snelle stop bij de supermarkt begon de weg terug naar het appartement. Omhoog, welteverstaan. En dán merk je pas dat je op 1850 meter hoogte zit. Binnen drie stappen loop je te snakken naar zuurstof alsof je plotseling de conditie hebt van een tachtigjarige met een zware kettingrook-historie.

Eenmaal boven, en nadat de saturatie weer richting een gezonde 100% was gekropen, ging de laptop aan. Tijd om het thuisfront te spammen met updates!

Code Geel (en een overdekte groepsfoto)

Rond 13:00 uur was de hele bende weer veilig binnen. En dat was maar goed ook, want de weergoden hebben besloten dat het vanmiddag tijd is voor drama. Er is een weerswaarschuwing afgegeven. Niet veel later barstte het onweer en de regen los. 

Normaal gesproken wordt de legendarische groepsfoto met álle deelnemers onder de finishboog gemaakt, maar de organisatie heeft eieren voor haar geld gekozen. We gaan vanmiddag gezellig binnen in de AgorAlp op de foto. Lekker knus, droog, en wees eerlijk: met die ijle lucht is een beetje beschutting voor de longen ook best prima!

Op naar de rest van de dag! 🌧️ Stay tuned!

Pizza, Plensbuien en Pijpenstelen

De middag begon uiterst productief. Of nou ja, productief... Sommigen herdefinieerden het begrip ‘schoonheidsslaapje’ (hard nodig), anderen vochten met de chaos in hun tas, en een enkeling deed een dappere poging tot ‘chillen met een boek’. Je kent het wel: drie pagina's lezen en vier keer wegzakken.

De Grote Kledingwissel

Om 16.15 uur was het D-Day: de officiële groepsfoto in AgorAlp. Dit ging uiteraard gepaard met de nodige logistieke uitdagingen. Iedereen moest namelijk strak in het Alpe d’HuZes-tenue verschijnen. En omdat de weergoden besloten de hemelpoorten wijd open te zetten, werd de boel tactisch een kwartiertje uitgesteld. Zo kon iedereen min of meer droogblijven tijdens de sprint vanuit het appartement of hotel. Resultaat? Een stralende groepsfoto zónder verzopen-katten-look. Missie geslaagd!

Nadat de flitsers hun werk hadden gedaan, kon het échte werk beginnen: eten. Op aanraden van Eriks collega Rogier (die hier in 2024 al de boel had getest) zetten we koers naar Pizzeria Pinocchio.

BN’ers spotten en pizzapunten tellen

Gelukkig hadden we gereserveerd. Pinocchio is namelijk niet heel groot, maar wel populair. Het zat binnen no-time gezellig vol. Zelfs Radio 538-dj Frank Dane had de beschutting van de terras-tent opgezocht. We wilden bijna om een handtekening vragen, maar de honger won het van de fangirl-vibes.

We werden naar de bovenverdieping gedirigeerd en strategisch rond een grote tafel geparkeerd. Na een grondige studie van de menukaart ging de bestelling eruit. De keukenploeg werkte sneller dan het licht, want voor we het wisten stonden de pizza's te dampen:

• Lou: hield het klassiek en veilig met een Margherita.

• Erik: zocht het avontuur op met een pittige Diavola.

• Eveline: ging voor de kaas-coma met een Quattro Formaggi.

• Anne: deed groen met de Végétarienne.

• Valentijn: waande zich in luxe met een Parma.

Hét bewijs dat een goede bodem leggen ook heel lekker kan zijn.

Espresso’s met haren op de borst

Natuurlijk was er nog een gaatje voor het dessert. Valentijn stortte zich op een Tiramisu met rood fruit en Erik ging voor de Lemon Pie. De dames besloten de maaltijd af te toppen met een espresso. Nou, dat hebben ze geweten. Die koffie was zo bizar sterk dat de lepeltjes er zowat rechtop in bleven staan. Prognose: we slapen waarschijnlijk pas ergens overmorgen.

We hebben het natafelen zo lang mogelijk gerekt om de moessonbuien buiten te ontwijken, maar uiteindelijk moesten we er toch aan geloven. Met gevaar voor eigen leven (en kapsel) zijn we teruggerend naar het appartement.

Nu is het weer tijd voor de heilige drievuldigheid: chillen, spelletjes spelen en nog een poging wagen in dat boek. Morgen is de berg afgesloten voor de Alpe d’DuZus, zodat de vrijwilligers hun kuiten kunnen testen. Wij? Wij vermaken ons heerlijk in en om het hotel. Laat die spierpijn van het lachen maar komen!

Terwijl de jeugd nog schaamteloos lag te maffen, stonden Erik en Eveline alweer met de kippen op. Tijd voor een missie. Want laten we eerlijk zijn: als je in Frankrijk bent en níét ontbijt met een vette croissant en een bak zwarte koffie, word je waarschijnlijk het land uitgezet. Gewapend met een gezonde dosis ochtendhumeur snelden we naar de Carrefour naast het hotel. Helaas bleken de Alpe d'HuZes-deelnemers exact dezelfde traditie te koesteren... Gevolg: de bakken waren leger dan de portemonnee van een student aan het eind van de maand.

Paniek! Dan maar een noodrantsoen van een paar stokbroden en een doos eieren. Maar een Franse ochtend zonder croissants? Pas de question! We weigerden op te geven en zetten de achtervolging in richting de Spar, een stukje verderop. En jawel: de goden waren ons gunstig gezind. Er lag nog een hele berg croissants te glimmen die blijkbaar nét de oven uit kwamen rollen. Warmer dan warm. Top!

Het grote 'Wakker Worden' drama

Bij terugkomst toverden we het balkon om tot een sterrenrestaurant en stuurden we een vrolijk appje naar de jongelui. Het antwoord? Een akelige, oorverdovende stilte. Alleen Valentijn gaf een teken van leven om te melden dat hij bedankte voor een ei. De dames? Die lagen schijnbaar in een diepe, medische coma. Na een flinke klopjacht op de deuren wist Valentijn te melden dat Lou inmiddels de douche bezette en Anne nog hardnekkig aan haar schoonheidsslaapje werkte.

Ochtendstatistieken van de jeugd:

• Valentijn: Functioneel, maar eivrij.
• Lou: Ondergedompeld in water.
• Anne: Onbereikbaar voor commentaar.

Uiteindelijk kregen we de hele bende aan tafel en werd er gezamenlijk gekauwd op het balkon. Na nog een broodnodige shot cafeïne was het tijd voor het serieuze werk: op naar AgorAlp om de deelnemersbordjes met de namen van de teamleden op te halen.

Na het nodige plakwerk bij de afdeling kaarsen konden deze eindelijk in de bakken worden geplaatst. Je mag zelf kiezen in welke bocht je ze zet, en tja... hou het dan maar eens droog. Het was weer een ouderwets emotioneel moment. Veel gesnif, brokjes in de keel, en prachtige teksten en foto’s van dierbaren die we enorm missen of die nog volop in het gevecht zitten. Dat hakt er altijd in.

Om de emoties te verwerken deden we wat iedere rechtgeaarde Nederlander doet: aansluiten in de rij van de Alpe d’HuZes winkel! We plunderden de schappen en scoorden een vest, armbandjes, slippers en een shirt. Oh, en het allerbelangrijkste: ons team heeft nu officieel een mascotte. Maak kennis met “Mountie”! Na deze intensieve shopsessie ging de jeugd nog heel even een plons wagen in het zwembad (je moet toch wat met die energie).

Rond vieren rollen we eindelijk het dal in. Auto geparkeerd, tijd om Le Bourg-d’Oisans onveilig te maken. Het recept? Winkeltje in, winkeltje uit, de nodige souvenirs scoren (die waarschijnlijk thuis ergens achterin een kast belanden) en natuurlijk: ijs. Omdat Valentijn en Lou nogal wat overtollige energie geparkeerd hadden staan in hun benen, werd er ook een voetbal aangeschaft. 'Even lekker trappen', dachten we nog naïef.

Terwijl Erik zo tactisch was om de auto alvast een paar straten dichter bij het restaurant te parkeren – je bent een logistiek meesterbrein of je bent het niet –, ging het op het geïmproviseerde voetbalveld natuurlijk mis.

De Grote Plons van Lou

Valentijn nam de term 'schotkracht' net iets te serieus en lanceerde de gloednieuwe bal met een sierlijke boog... zó de sloot in. Nu had je kunnen gaan vissen met een tak, maar Lou gelooft niet in half werk. Ze trok een sprint, sjeesde de brug over, smeet haar broek en schoenen uit en nam een duik alsof ze trainde voor de Olympische Spelen.

Resultaat: Bal gered. Bijwerking: Lou was tot ver boven haar middel kletsnat. Haar T-shirt werd prompt gepromoveerd tot dweil, in de auto gemieterd, en zo liepen we – met een halfnaakte maar heldhaftige twintiger in ons midden – richting restaurant La Romanche.

Nederlands goud in de Franse bergen

La Romanche wordt gerund door twee Nederlandse zussen. Sinds ons bezoek in 2024 weten we: als je hier niet op tijd bij bent, eet je droog brood op de stoep. Onze reservering stond dan ook al maanden van tevoren vast. Laat die gezelligheid maar komen.

De menukaart ging rond en de bestellingen vlogen over tafel. We gingen voor de ultieme variatie:

• Erik: Een crispy burger (stevige kost voor de chauffeur).

• Valentijn: Pasta Carbonara (koolhydraten laden).

• Eveline: Een vleesspies die aan een soort ijzeren galg boven de tafel werd gehangen. Heel theatraal, we hadden direct bekijks van de hele straat.

• Lou: Lasagne (om op te warmen na haar sloot-avontuur).

• Anne: Een hippe vegetarische pokebowl.

Nu bleek de sushirijst van Anne’s pokebowl nogal al dente – zeg gerust: zo hard dat je er ruiten mee kon ingooien. Gelukkig zijn de zussen de beroerdste niet. Na een korte melding in het Nederlands kreeg Anne in recordtempo een dampende lasagne voor haar neus. Crisis bezworen.

Note to self: Rijst hoort zacht te zijn, zelfs op grote hoogte.

Het toetjestoernooi

Als er één ding is waar we niet op bezuinigen, dan is het de dessertkaart. Binnen no-time stond de tafel vol met een lavacake (die gelukkig wél warm was), een bosbessen-crumbletaartje met cassiscrème, perzikenijs en een appelcrumble met koffie-ijs. Alles werd tot de laatste kruimel verdedigd en opgegeten.

De koninginnenrit omhoog

Na het aftikken van de rekening mocht Anne achter het stuur kruipen. Nog even de tank volgegooid – want de Alpe d’Huez oprijden met een lege tank is vragen om hachelijke Franse avonturen – en toen begonnen we aan de legendarische klim terug naar het hotel.

Nu zitten we heerlijk op het balkon met een welverdiende kop koffie. En de jeugd? Die heeft blijkbaar nóg niet genoeg fysieke schade opgelopen, want ze staan nu alweer buiten te voetballen. Wij kijken het vanaf een afstandje aan, zoeken zo lekker ons bed op en maken ons mentaal op voor wat morgen ons gaat brengen. Hopelijk blijft iedereen droog! 😉

Waar de mannen en Lou gisteren al relaxed aankwamen in Huez, was het vandaag de beurt aan de dames om de reis te maken. Eveline en Anne pakten het vliegtuig en werden door Judith en Bas netjes afgezet op Schiphol. Luxe!

We waren ruim op tijd, wat maar goed ook was. Hoewel we thuis al braaf digitaal hadden ingecheckt, weigerde AirFrance de boardingpassen te genereren. Geen stress: even aansluiten bij de fysieke balie, ID-kaarten laten zien, en we konden mét tickets op zak door naar de security. Daar verliep alles volgens het boekje, al moesten Eveline's charmante steunkousen bij de fouillering nog wel even extra geaaid worden. Helemaal goedgekeurd, dus door naar het leukste deel van Schiphol: taxfree shoppen! We doken meteen de parfumerie in, waar Eveline een heerlijk nieuw luchtje scoorde en Anne een fijne body mist. Met een vers broodje en wat te drinken op schoot hebben we de tijd tot het boarden daarna relaxed uitgezeten.

Een flinke omweg op het platform

Vanaf gate B06 mochten we eindelijk richting het vliegtuig. Omdat we in zone 5 zaten, stapten we als een van de laatsten in de bus. Die chauffeur nam z'n tijd: voor ons gevoel hebben we heel Schiphol gezien, maar na een kwartiertje sight-seeing op het platform stonden we dan toch echt bij het toestel.

We vonden onze plekken op 8D en 8F en maakten ons op voor vertrek. Na nog even wachten op de startbaan gingen de remmen om 12.30 uur los (ietsje later dan de geplande 11.50 uur). Gelukkig vloog de piloot de vertraging er moeiteloos uit: in plaats van de geplande 1 uur en 35 minuten, stonden we na een uurtje vliegen al aan de grond in Lyon.

Franse berglucht en pasta met uitzicht

Aangezien we alleen met handbagage reisden, stonden we binnen no-time aan de andere kant van de douane. En wie stonden daar met een grote glimlach op ons te wachten? Erik en Lou! Na een wandelingetje naar terminal 2 kon de twee uur durende rit naar de bergen beginnen. Rond 16.00 uur reden we de oprit van het hotel op.

Na een welverdiend bakkie koffie en een snelle sprint naar de Spar voor de nodige boodschappen, kon het genieten écht beginnen. Anne dook de keuken in voor een heerlijke pasta, die we gezellig met z'n allen hebben opgepeuzeld op het balkon van Erik en Eveline (want: nét even een beter uitzicht!). Lou toverde daarna nog een heerlijke koffie tevoorschijn uit haar percolator.

De Tour-finish en vermoeide voeten

Om de benen na de reisdag even te strekken, zijn we na het eten Huez in gewandeld. Anne en Lou keken hun ogen uit! We stonden onder de officiële finishboog van de Tour de France, liepen langs AgorAlp (het epicentrum van alle Alpe d'HuZes-activiteiten deze week) en genoten van een waanzinnig uitzicht over de bergen.

Nu zitten we met z'n allen heerlijk voldaan, met ietwat vermoeide voeten maar een grote glimlach, aan een welverdiend drankje. We proosten op de bijzondere week die voor ons ligt. Team Mountain Mission is er helemaal klaar voor!

Een heel jaar hebben we ernaar uitgekeken, en vandaag was het dan eindelijk zover: ons tweede Alpe d'HuZes-avontuur in Frankrijk is afgetrapt!

Voor het eerste trio begon de dag wel érg vroeg. Om wekker-ontwijkende tijden — 02.45 uur om precies te zijn — stapten Erik, Valentijn en Lou in de auto richting het zuiden. Valentijn nam de eerste etappe achter het stuur voor zijn rekening, waarna hij en Lou de rest van de kilometers vlekkeloos verdeelden. Het Franse asfalt was ons gunstig gezind; de reis verliep ontzettend voorspoedig. Rond de klok van 15.00 uur reden we dan ook het vertrouwde, indrukwekkende Huez binnen. Bestemming bereikt: ons basiskamp Hotel Le Cristal de L'Alpe.

Settelen en opladen

Na het inchecken (altijd een fijn moment: sleutels in de zak, wifi-code paraat en de garagepas binnen) kon het grote uitpakken beginnen. De verdeling van de appartementen is dit jaar als volgt:

• Appartement 1: De rustige uitvalsbasis voor Erik en Eveline.

• Appartement 2: Het gezellige honk van Valentijn, Anne en Lou.

Nadat alle tassen op hun plek stonden, zijn er direct boodschappen gedaan voor het avondeten. Na zo’n lange reis gaat er immers niets boven een goede, zelfgekookte maatijd. De rest van de avond staat in het teken van ontspannen, pootjes omhoog en mentaal opladen voor wat een onvergetelijke week gaat worden.

Alpe d'HuZes Kick-off Papendal

Kerstmarkt voor de Alpe d'HuZes

Alpe d’HuZes Kick-off & Bossche Bollen