Laten we één ding heel snel rechtzetten: je bént geen eigenaar van een teckel. Je bent een gefaciliteerd butler en een fulltime onderhandelaar die hopeloos in de minderheid is.
Zes jaar geleden dacht ik nog: "Goh, wat een schattig, compact hondje. Handig voor op mijn schoot!" Nu weet ik beter. Een teckel is geen hond. Neem een Frankfurter worst, zet hem op vier trillende AA-batterijtjes en installeer een illegaal besturingssysteem dat 'gehoorzaamheid' onmiddellijk markeert als spam. Gefeliciteerd, je hebt een teckel. Een wandelende systeemfout met de sterallures van een Hollywood-diva en het postuur van een knakworst. En ik? Ik ben slechts het personeel.
Hier is een gemiddelde dag uit ons leven
06.15 uur - Ochtenddrama in de huiskamer
Om exact 06.15 uur daal ik de trap af naar de beneden. In de kamer is het stil. Er staat een mand, althans... wat daarvoor moet doorgaan. Het lijkt op dit moment eerder op een vergeten wasmand waar iemand een deken over heeft gegooid. Geen teken van leven. Geen sprankje energie.
Heel af en toe zie je een bobbeltje onder de stof heen en weer tikken. Het lijkt op een kapotte helikopterpropellor, maar kenners weten: dit is de staart van de Majesteit. Meneer weigert ons te vereren met zijn aanwezigheid. Veel te vroeg. Meneer is bezig met zijn heiligste ochtendritueel: intensief zuren. Probeer ik hem vriendelijk te begroeten? Grote fout. Met de snelheid van een slak in winterslaap schuift er welgeteld één vierkante centimeter vochtige neus onder de deken vandaan, waarna hij zijn zwaarste geschut inzet: De Teckel-Zucht.
Dit is geen gewone uitademing. Dit is een diepe, theatrale pfff-blblbl-zucht die helemaal vanuit de achterste teentjes moet komen. Er zit zóveel wanhoop in verwerkt, dat ik binnen 2 seconden geconfronteerd word met een gigantisch schuldgevoel. Meneer draait zich nog een keer dramatisch om, het tikkende bobbeltje verdwijnt en de auditie voor een rol op het toneel is weer voorbij. Fijne goedemorgen!
10:00 uur - De grote regendrama-show
Het regent. Dit is een ramp van onmetelijke proporties. Ik doe de voordeur open. James loopt naar de drempel, steekt één millimeter van zijn neus naar buiten, ruikt de vochtigheid en kijkt me aan alsof ik hem hoogstpersoonlijk probeer te vermoorden.
Wat volgt is een fysieke strijd waarbij ik een dwergteckel van 6 kilo, die zichzelf plotseling heeft getransformeerd in een onwrikbaar loden standbeeld, over de drempel probeer te trekken en meteen ook de deurmat met zich meesleept. Uiteindelijk plast hij demonstratief op de mat, sprint terug naar binnen en claimt het vloerkleed onder de salontafel als zijn droogdoek.
"Ben je helemaal gek geworden, baas? Mijn buik hangt letterlijk vier centimeter boven de grond. Weet je wel wat opspattend water doet met mijn gestroomlijnde lichaam?"
12:30 uur - De wet van de zwaartekracht (en hoe die niet geldt voor teckels)
Ik loop naar de brievenbus. James mag mee naar de voortuin. Onze tuin heeft geen houten hekje... James ziet aan de overkant van de straat zijn aartsvijand: de kat van de buren. De adrenaline spuit door zijn korte pootjes. Hij neemt een aanloop... sprint naar de overkant en belandt achterover in de hortensia’s van de overbuurvrouw. De kat grijnst. James krabbelt overeind, schudt de aarde van zijn oren en kijkt mij aan.
14:00 uur - Het Napoleon-complex op straat
Als we dan eindelijk buiten zijn (de zon schijnt inmiddels, godzijdank), is James niet zomaar een hond. Hij denkt dat hij de sherif van de buurt is.
Er komt een Deense Dog aanlopen. Een dier ter grootte van een jonge Shetlandpony. Elke normale hond van dertig centimeter hoog zou eieren voor zijn geld kiezen. James niet. Hij zet zijn borstkas vooruit (die overigens indrukwekkend is, alsof hij stiekem push-ups doet als ik slaap) en begint te blaffen met de stem van een gefrustreerde operazanger.
De Deense Dog kijkt verward naar beneden, ziet een boze wandelende tak met een attitude en loopt maar snel door. James kijkt mij aan met een blik van: "Zo, die heb ik even gered voor ons".
15:30 uur - Het grote graaf-incident in het park
We zijn in het park. James heeft een missie. Teckels zijn gefokt om dassen uit hun burchten te jagen, een instinct dat James heeft vertaald naar: ‘Ik moet een tunnel graven naar China, rechtstreeks door dit specifieke stukje mos.’
Binnen twee minuten zie ik alleen nog een harige achterkant en een wild kwispelende staart uit de grond steken. De modder vliegt in een perfecte boog naar achteren, recht op mijn nieuwe, witte sneakers.
"James, stop, we gaan!"
Geen reactie. Hij is in een bovennatuurlijke graaf-trance. Ik besluit hem tactisch aan zijn tuigje uit het gat te vissen. Wat er naar boven komt, is onherkenbaar. Zijn complete neus is bedekt met een zwarte modderlaag, er hangt een dode tak aan zijn linkeroor en hij kijkt me aan met de triomfantelijke blik van een goudzoeker die zojuist de hoofdprijs heeft gewonnen. De buit? Een halfvergane McFlurry-beker uit 2024. Hij weigert hem los te laten. Ik heb de hele terugweg gelopen met een hond die dacht dat hij een trofee droeg.
18:00 uur - De kaas-radar
Ik sta in de keuken en snijd een blokje kaas. Ik doe dit met de chirurgische precisie. Geen geluid. Geen ademhaling. De koelkastdeur ging open op een fluisterstand.
Het maakt niet uit...
Ergens in het huis, drie kamers verderop, onder vier dekens, zijn die gigantische flapporen geactiveerd door het ultrasone geluid van ritselend plastic. Binnen 0,4 seconden hoor ik het bekende ‘tik-tik-tik-tik’ van nageltjes op het laminaat.
Hij gaat zitten. Hij activeert de 'zielige oogjes-modus'. Zijn onderste oogleden zakken synchroon naar beneden. Als ik hem dat stukje kaas niet geef, sta ik niet in voor de gevolgen. Uiteraard krijgt hij de kaas.
19:30 uur - De wasdroger-obsessie
Het is tijd voor de was. Ik trek een berg warme, net gedroogde handdoeken uit de droger en leg ze neer om op te vouwen. Fout. Cruciale, tactische fout.
Nog voordat de eerste handdoek strakgetrokken is, klinkt er een doffe 'plof'. James heeft zichzelf met de subtiliteit van een bowlingbal in de stapel wasgoed gelanceerd. Hij graaft zich in, draait drie rondjes om zijn eigen as en verdwijnt volledig in de warme microvezels.
Als ik probeer een handdoek onder hem vandaan te trekken, transformeren die schattige oogjes in de felle blik van een draak die zijn goud bewaakt. Er klinkt een waarschuwend ‘mrrr-rrr’ vanuit de diepte van de handdoekenstapel.
"Dit is mijn warme fort, baas. Als je deze handdoek wil, zul je eerst langs de beveiliging moeten. En deze beveiliger accepteert alleen betaling in de vorm van hondensnoepjes."
Uiteindelijk heb ik mijn was die avond maar op de strijkplank gevouwen, terwijl de bank bezet werd door een reusachtige, zacht snurkende burrito van badstof.
20.00 uur - De claims op de bank
Tijd om te ontspannen. Ik ga op de bank zitten met een kop koffie. James wil erbij. Niet op schoot, nee, naast mij. Een warme kruik tegen je aan, terwijl het buiten 30 graden is. 🥵
Als ik probeer te verzitten, laat hij een lage, zachte grom horen. Het is niet agressief, het is puur informatief: "Jij bent nu een meubelstuk. Meubels bewegen niet." En zo zit ik dan. In een onmogelijke hoek, met kramp in mijn linkerbil en een harige frikandel naast mij die zachtjes begint te snurken als een defecte koffiezetter.
23:30 uur - Het bed-monopolie
Het is bedtijd. Omdat ik een zwakke ruggengraat heb, mag James vandaag bij het voeteneind slapen*. Nou ja, dat is de theorie.
Ik begin netjes aan mijn eigen kant. Rond 03:00 uur word ik wakker omdat mijn linkerbeen slaapt en ik op de uiterste rand van het matras balanceer. Wat is er gebeurd? James is gedurende de nacht millimeter voor millimeter gaan opschuiven. Teckels slapen namelijk het liefst in de 'T-positie': dwars over het matras, met hun rug strak tegen jouw rug aan gedrukt.
Daar ligt hij dan. Een wezen van nog geen dertig centimeter lang bezet op magische wijze een kingsize bed van 180 centimeter breed. Als ik hem probeer te verschuiven, maakt hij zich zo zwaar als een zak grind en zucht hij diep.
Ik schik me maar weer in mijn lot, rol mezelf op in een foetushouding op de resterende tien centimeter matras en prijs mezelf gelukkig dat ik in ieder geval warme voeten heb.
Ik zou hem voor geen goud willen missen. Maar morgen? Morgen draag ik de majesteit wel weer als het regent.
* Volgers die mijn blogs vaker lezen, weten dat huisdieren in mijn slaapkamer een "no-go" is , maar voor de gelegenheid heb ik er een stukje bij verzonnen. 😉
Reactie plaatsen
Reacties
Geweldig leuk om te lezen, Eveline !
Ik vrees datwij schuldig zijn aan die kat van de buren.... arme James, wat zeg ik ? Arme jij !
Lieve groetjes van 'n paar deuren verderop 😊
Pauline