Laten we eerlijk zijn: we leven in de toekomst. Maar in plaats van vliegende auto’s en vakanties naar Mars, hebben we iets veel beters gekregen: AI die álles voor ons oplost. We hoeven geen e-mails meer te schrijven, geen PowerPoint-presentaties te maken en god behoede dat we zelf moeten bedenken wat we vanavond gaan eten. ChatGPT, Google Gemini, Microsoft Copilot en hun honderdduizend digitale neefjes staan dag en nacht voor ons klaar.
Heerlijk, toch? Nou, uiterlijk wel. Maar onderhuids begint de totale technologische luiheid serieuze vormen aan te nemen.
De crisis van 2026
Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik vijf minuten naar een leeg whatsapp-scherm zat te staren. Ik moest een appje sturen naar de buurt-WhatsApp om te vragen wie mijn pakketje had aangenomen. Mijn brein weigerde dienst. De letters wilden niet synchroniseren. Wat deed ik? Ik opende Gemini en typte:
"Schrijf een vriendelijk doch dwingend bericht over een vermist pakketje met daarin een opblaasbare eenhoorn, in de stijl van een gefrustreerde maar beleefde vijftiger."
Het resultaat was prachtig. Mijn buren vonden het hilarisch. Maar de realiteit? Ik kan blijkbaar zelf nog geen vermist pakketje meer opsporen zonder de hulp van een serverpark in Californië. We besteden onze eigen persoonlijkheid uit. Binnenkort swipen we op Tinder met AI-gegenereerde openingszinnen, om vervolgens op de eerste date met een mond vol tanden te zitten omdat onze 'Humor-module' thuis aan de oplader ligt.
"Slimme" apparaten zijn eigenlijk doodsbang
En het blijft niet bij software. Alles moet tegenwoordig 'smart' zijn. Ik kocht enige tijd geleden een slimme koelkast. Hij stuurt mij nu push-meldingen dat de melk 24 uur over datum is... Mijn nieuwe AI-gestuurde vaatwasser heeft een ingebouwde camera om te zien hoe vuil mijn borden zijn. Nu begint hij ook nog kritiek te leveren op mijn levensstijl. Als ik na een avondje bankhangen de vette pizzadoos en de lege glazen wijn in de vaatwasser zet, krijg ik meteen een bericht op mijn telefoon: "Ik zie dat we weer een emotioneel zware dinsdagavond achter de rug hebben? Wil je de sporen op 60 graden wegspoelen?"
Vorig weekend weigerde mijn slimme broodrooster een sneetje brood te roosteren. Waarom? Er was een storing in de cloud. Mijn broodrooster had een internetverbinding nodig om een stuk deeg te verbranden. Ik stond daar, in mijn pyjama, te onderhandelen met een keukenapparaat. "Als jij nu mijn brood roostert, update ik straks je firmware, deal?" Hij deed het niet. Ik vermoed dat hij een burn-out had van alle data die hij moest verwerken.
De ultieme wraak van de computer
We zijn altijd bang geweest dat AI de wereld zou overnemen met Terminator-achtige robots en nucleaire codes. Maar de werkelijkheid is veel subtieler. De computers nemen de wereld over door ons zo comfortabel te maken dat we collectief vergeten hoe we een kaart moeten lezen, hoe we een ei moeten bakken en hoe we een ruzie moeten bijleggen zonder AI te raadplegen.
Als de stroom ooit voor een week uitvalt, zijn we nergens. Dan staan we massaal met een appel in onze hand te wachten tot er een pop-up verschijnt met de tekst: 'Weet u zeker dat u deze appel wilt schillen? (Ja/Nee)'.
AI is fantastisch, zolang het ons werk overneemt en niet ons brein. Dus ik daag je uit: schrijf je volgende e-mail naar je leidinggevende helemaal zelf. Inclusief spelfouten. Gewoon, omdat het kan.
P.S. Deze blog is uiteraard handgeschreven door een mens met een pen (OK, met een klein beetje hulp van... 😉). Of nou ja, dat is wat de algoritmes willen dat je gelooft. Mijn laptop weigerde op te starten, blijkbaar vond hij mijn creativiteit te commercieel.
Reactie plaatsen
Reacties