Ik stond gisteren voor de kast en ik moest eerlijk tegen mezelf zijn: het is tijd. Tijd om te ontspullen. Niet het soort opruimen waarbij je spullen verplaatst van kast A naar doos B. En nee, ook niet om ze vervolgens op zolder te parkeren voor een toekomst die nooit komt. Nee. Echt ontspullen. Want laten we eerlijk zijn: ik bewaar veel te veel. En niet alleen van de kinderen.
'Ooit', 'misschien' en ongedragen miskopen
Mijn kledingkast is een fascinerende plek. Eigenlijk zou er entree voor gevraagd moeten worden. Trek mijn kledingkast open en je ziet een compleet archief van optimisme, schuldgevoel en twijfel. Er hangen kledingstukken die ik al jaren niet meer heb gedragen, maar die ik stug bewaar onder het motto: "Misschien wordt dit ooit weer hip" of "Misschien pas ik hier ooit weer in” of "Misschien krijg ik ooit een uitnodiging voor dat ene evenement waar dit perfect voor is.” Dat evenement heeft zich overigens tot op heden niet gemeld.
Daarnaast hangt er een collectie kleding waar het prijskaartje nog aan zit 🤦🏻♀️. Die kledingstukken kijken me elke ochtend verwijtend aan alsof ze willen zeggen: 'Je vond me zo leuk in de winkel, waarom mag ik nooit mee naar buiten?’ Sommige blouses hebben inmiddels een langere carrière als kastbewoner dan als kledingstuk.
En dan zijn er nog de afdankertjes van anderen. Je kent ze wel. "Dit zag ik en ik moest meteen aan jou denken!” Dat is zelden goed nieuws. Toch neem je het dankbaar aan, hang je het thuis keurig in de kast en geef je het vervolgens een ereplaats tussen alle andere kledingstukken die je nooit zult dragen. Mijn garderobe is eigenlijk één grote verzameling van wie ik was, wie ik dacht te worden en wie anderen vonden dat ik moest zijn.
Welkom op zolder: hier woont mijn verleden
Zodra ik de deur van de berging op zolder open trek, kijk ik recht in de ogen van mijn complete levensgeschiedenis en die van mijn kinderen. Daar staan dozen met spullen die ik al zo lang meesleep, dat ze waarschijnlijk inmiddels recht hebben op een eigen BSN-nummer.
Oude leesboeken met gekreukte kaften en de herkenbare geur van vergeeld papier. De poppen ruim veertig jaar in een doos. Niemand speelt ermee. Niemand kijkt ernaar. Maar ergens in mijn hoofd klinkt een stemmetje dat fluistert: "Misschien vinden mijn toekomstige kleinkinderen deze poppen fantastisch.” Dat lijkt me sterk.
En natuurlijk die beruchte dagboeken vol met de dramatische ontboezemingen, tienergeheimen en eerste verliefdheden van een jongere versie van mezelf. Dingen waarvan je denkt: waarom bewaar ik dit in 's hemelsnaam nog? Maar zodra je zo'n dagboek even openslaat, ben je weer even dat meisje van toen.
Dozen vol dagboeken en volgeplakte schoolagenda's. Documenten die eigenlijk vernietigd zouden moeten worden voordat ze ooit in verkeerde handen vallen. Want laten we eerlijk zijn. Niemand schrijft dramatischer dan een puber. Niemand. Ik sla zo'n schrift open en lees: "Niemand begrijpt me…" geschreven, nadat mijn moeder had gevraagd de vaatwasser uit te ruimen. Als Netflix ooit zonder scripts komt te zitten, kunnen ze gewoon mijn dagboeken verfilmen. Drama genoeg.
En dan de spullen van de kinderen...
Net wanneer ik denk dat ik rationeel ga worden, kom ik de dozen van de kinderen tegen. Game over. Daar liggen de eerste schoentjes. Schoentjes waarvan ik inmiddels niet eens meer begrijp hoe een menselijk voetje ooit zo klein kon zijn. Het jurkje van mijn dochter toen wij trouwden. Knutselwerkjes van crêpepapier die door ouderdom inmiddels spontaan compost beginnen te worden. Moederdagcadeautjes die bestaan uit een scheve macaroni, drie lagen lijm en oneindig veel emotionele waarde.
En natuurlijk die knuffels. Knuffels die ooit spierwit waren maar inmiddels de kleur hebben van een vergeten theezakje. Knuffels die al vijftien jaar geen neus meer hebben. Knuffels waarvan ik zeker weet dat ze officieel onder archeologische vondsten vallen. Financieel vertegenwoordigen ze ongeveer drie euro. Emotioneel zijn ze onbetaalbaar. Dingen die zakelijk gezien nul waarde meer hebben, maar emotioneel zo zwaar wegen dat ze de vloer van de zolder bij wijze van spreken laten doorbuigen.
Het spoor van herinneringen
Je pakt een doos vast en binnen drie seconden zit je weer in 2008. Je ziet de kinderen klein zijn. Je ruikt de schoolpleinlucht. Je hoort weer stemmen die al jaren veranderd zijn. Voor je het weet zit je op de grond tussen vijf dozen foto's en ben je vergeten dat je eigenlijk aan het opruimen was. Sterker nog: je hebt inmiddels twee nieuwe herinneringsdozen gemaakt.
Het lastige van ontspullen is dat elk voorwerp een soort tijdmachine is. Pak je een doos op, dan pak je niet zomaar spullen vast; je pakt een herinneringen vast. Je ziet ze weer rennen door de kamer, je hoort het gebrabbel weer, of je voelt heel even weer hoe je als tiener op je eigen slaapkamer zat te schrijven. Dingen wegdoen voelt dan bijna als verraad aan je eigen geschiedenis. Maar de realiteit is natuurlijk anders. De kinderen zijn groot geworden, ik ben zelf al heel lang geen tiener meer, en al die herinneringen zitten in mijn hoofd en in mijn hart. Niet in een doos die al jaren stof staat te happen in een donker hoekje. Ik denk ook niet dat mijn kinderen dit allemaal ook weer gaan bewaren als wij er later niet meer zijn.
Ruimte in huis, ruimte in je hoofd
Toch weet ik dat het tijd is. Want iedere overvolle kast of berging stelt dezelfde vraag: "Wat ben je eigenlijk van plan met mij?” En eerlijk? Meestal niets. Ontspullen betekent voor mij dan ook niet alles genadeloos weggooien. Ik ben geen deelnemer aan een extreem opruimprogramma waarbij je binnen twintig minuten afscheid neemt van je complete verleden. Ik wil best herinneringen bewaren, maar misschien niet in zeventien verhuisdozen tegelijk. Dus ik ga selecteren. De mooiste boeken blijven. Een paar dagboeken mogen blijven als bewijs dat ik ooit een dramatische tiener was. De meest bijzondere herinneringen van de kinderen blijven. En de rest?
Die mag met pensioen. Met dank voor bewezen diensten. Want herinneringen wonen uiteindelijk niet in dozen. Ze wonen in je hoofd. En als ik heel eerlijk ben, denk ik dat mijn kinderen later ook niet staan te springen om twintig dozen vol scheve knutselwerkjes, een jurk uit 2003 en een verzameling mysterieuze kabels waarvan niemand nog weet waarvoor ze ooit dienden.
Dus ja. De knop gaat om. Doos voor doos. Stap voor stap. Al vermoed ik dat ik over drie uur ergens op zolder zit, snikkend boven een pop met afgeknipt haar, terwijl ik mezelf toespreek met: "Misschien kan deze toch nog wel blijven..."
Herkenbaar? Heb jij thuis ook een kast of berging vol 'ooit-misschien-wie-weet'-spullen? Of ben jij zo'n meedogenloze opruimer die zonder knipperen een doos naar de kringloop brengt? 😄
Reactie plaatsen
Reacties