Vakantiegangers in het wild

Vergeet Netflix. Vergeet Videoland. Vergeet zelfs Boer Zoekt Vrouw. De meest spectaculaire serie van deze zomer speelde zich af in een Grieks vakantieresort op Samos. Met in de hoofdrollen: een ontbijtjager op zoek naar de laatste tafel op het terras, een moeder die haar kind tijdelijk vervangt door een lolly voor de perfecte Instagramfoto, een man met een zwembroek die nét iets te optimistisch was gekocht en een haven vol schippers die de verkeersregels vooral als suggesties beschouwen. Geen script, geen acteurs, geen regisseur. Alleen vakantiegangers die precies deden waar vakantiegangers het beste in zijn: complete chaos veroorzaken terwijl ze ontspannen proberen te lijken.

Gewapend met een zonnebril 😎, verscholen achter een tijdschrift en voorzien van het perfecte excuus om helemaal niets uit te voeren, keek ik urenlang naar de beste realityserie van deze vakantie. Geen abonnement nodig, geen reclameblokken, gewoon live entertainment vanaf mijn strandbed. Voor mijn neus probeerden mensen sierlijk over stenen de zee in te lopen om vervolgens te veranderen in een struikelende flamingo met evenwichtsproblemen 🦩. En ouders die duidelijk waren gekomen voor rust en ontspanning, maar uiteindelijk vooral achter hun kinderen aan renden alsof ze deelnamen aan Expeditie Robinson Junior.

Tijdens de vakantie hield ik mijn avonturen bij in Polarsteps voor familie en vrienden. Tenminste, "avonturen"... een deel bestond uit mijn observaties vanaf dat strandbed. Tot mijn verrassing hoorde ik meerdere keren dat juist die stukjes het meest werden gelezen. Blijkbaar vonden mensen mijn verslag van een bukkende man met een bouwvakkersdecolleté interessanter dan een foto van een eeuwenoude Griekse tempel. 😜 Dat zette me aan het denken. Niet lang hoor, het was tenslotte vakantie. Maar wel lang genoeg om te besluiten mijn favoriete waarnemingen eens op een rijtje te zetten. Dus pak een koud drankje, ga lekker zitten en geniet mee van een verzameling observaties die bewijzen dat de mensheid op vakantie op haar allermooist, grappigst en soms meest ongemakkelijk is.

Het ontbijtbuffet

Allereerst mensen, leg het me uit: waarom bouwt men een giga-toren van pannenkoeken, croissants, roerei, fruit en drie soorten kaas op één zielig bordje? Het is een buffet, geen zwaartekracht-experiment! Je mág gewoon meerdere keren lopen, het kost niks extra’s.

Zodra iemand de fout maakt om richting een vrijkomend tafeltje te lopen, schieten ze overeind alsof het startschot 🏁 van de Olympische 100 meter sprint heeft geklonken. "Wij waren eerst!” En daar gaan ze. Handdoekwapperend, slippers klappend en zonnebrillen scheef op de neus richting hun prooi. Rustig mensen. Jullie zijn op vakantie. Er vertrekt geen trein. Er wordt geen huis verloot. Het is gewoon een ontbijtje met scrambled eggs.

Minstens zo fascinerend zijn de ouders met kleine kinderen. Zodra de ontbijtzaal opent, verandert een deel van de ouders spontaan in een speciale eenheid van het leger. 🏃🏼 Mission objective: verover die laatste kinderstoel. Moeder heeft ondertussen al een tafel bemachtigd én de laatste kinderstoel veiliggesteld. Ze bewaakt haar territorium als een leeuwin die haar welpen beschermt. Vader volgt enkele minuten later met een hongerig kind in de buggy. Aan zijn uiterlijk te zien is hij rechtstreeks vanuit zijn bed naar de ontbijtzaal gelopen. Zijn ogen staan nog op halve kracht, de afdruk van zijn kussen staat als een reliëfkaart in zijn wang en zijn haar vertelt het verhaal van een wilde nacht... terwijl hij waarschijnlijk om half negen al lag te slapen.

Op het strand (1)

Bepaalde dames bezitten een mate van zelfvertrouwen waar ik alleen maar van kan dromen. De modeshow van vandaag was weer adembenemend. Hoe je een XL-lichaam in een XXXS-veterbikini 👙 geperst krijgt én het aandurft om die string achterlangs te dragen... Ik voelde de schuurplekken vanaf mijn strandbedje. Brrrrr.

Op het strand (2)

Ons entertainment van de dag? De buurman. Die gast leed aan een zeldzame, acute vorm van het "Ik-Kan-Geen-Seconde-Stil-Liggen-Syndroom". Naast hem lag zijn vriendin, die de hele ochtend zo intensief haar socials zat te scrollen, dat ze bijna een muisarm opliep. Probeer daar maar eens rustig een boek bij te lezen zonder dat je ogen spastisch wegdraaien. Tijd voor verkoeling dus! 

Tussendoor moesten we een complete legerdivisie aan strandverkopers afwimpelen:

• 🍩 De Donut-Koningin: Gewapend met suikerbommen van het formaat vrachtwagenband.
• 👒 De Wandelende Bazaar: Een meneer behangen met armbandjes, zonnebrillen, haartouwtjes, handdoekknijpers en een toren van vijftien zonnehoeden op zijn hoofd. Een zonnesteek krijgt hij niet, wel een nekhernia.
• 👗 De Mode-Adviseur: Zijn collega die krampachtig zomerjurken en linnen blouses aan zwetende toeristen probeerde te slijten.

Telefoon weer op de selfie-stand om de egaliteit te controleren. Elastiekje wéér in het haar... nee, toch niet, ligt niet lekker. Het zoontje vraagt om liefde, maar mama zit midden in een fotoshoot. Hup, lolly in zijn mond, stil jij. En hop, snel kijken of het alweer tijd is voor een nieuwe invalshoek! 🤣

Links van mij: De Witte-Bikini-Brigade. 
Vlak naast ons staat een steiger met een gigantisch bord 'VERBODEN TOEGANG'. Ik lig net klappertandend in het water om niet oververhit te raken, als er twee Italiaanse dames aan komen lopen. Met ongeveer mijn postuur, laten we zeggen: 'rijkgevuld en welvarend', strakgehesen in piepkleine witte bikini's. De 'six-rol' (het royale antwoord op de sixpack 😜) hangt majestueus in twee verdiepingen over de heupvetters heen. De cellulitis feest gezellig mee in de zon, maar moet wél gephotoshoot worden! Eerst trekt Dame A haar topje strak tot haar knokkels wit zien: Strike a pose! Dan wisselen. Werkelijk smullen dit. Ik kijk mijn ogen uit. Het motto van de dag is overduidelijk: "Ze kennen me hier toch niet!” 😉

Op het strand (4)

Heel veel valt er vandaag niet te beleven, maar één dame springt er meteen uit. Ze is druk in de weer met de zonnebrandcrème, maar pakt dat nogal bijzonder aan: met latex handschoenen. Met chirurgische precisie wordt elk stukje huid ingewreven. Zodra de klus geklaard is, trekt ze de handschoenen binnenstebuiten uit en mag manlief ze keurig afvoeren naar de prullenbak verderop. 🗑️

Ik probeer me weer op mijn boek te concentreren, maar word al snel afgeleid door een meneer die precies voor mijn bed de ijskoude zee in wil stappen. De bodem ligt hier vol hete stenen, dus bukt hij voorover om zijn Adidas-badslippers uit te doen. Wat zich dán aan mij openbaart… 🙈 De beste man heeft zichzelf in een zwembroek gepropt die drie jaar geleden waarschijnlijk prima zat, maar nu ronduit te klein is. Zeg maar gerust méér dan een maatje te klein. Het resultaat? Een riant bouwvakkersdecolleté. 😱 Over wat ik exact voorgeschoteld krijg op het moment dat hij vooroverbuigt, zal ik maar niet uitweiden... Wat was ik blij dat mijn ontbijt er al een poosje in zat…

Op het strand (5)

Erik zat vanaf zijn strandbed continu geobsedeerd naar één punt te staren. En ja hoor: schuin voor ons lag een senior-dame uit Knäckerbröd-land die besloten had dat haar badpak prima als heupbroek kon fungeren.🩱Haar twee koplampen moesten immers ook de nodige vitamine D vangen. Het werd pas écht een spektakel toen ze op haar zij ging liggen en de dames massaal de vrijheid tegemoet rolden, bungelend over de rand van het strandbed. Knaloranje badpak, ergens achterin de zestig... Tja, smaken verschillen, maar Erik zijn ogen moesten even bijkomen van de schok. 😳

Tijdens het diner: De grote Griekse bordenverdwijntruc

Eén ding waar ik na al die vakanties in Griekenland nog steeds niet aan kan wennen: de snelheid waarmee borden van tafel verdwijnen...

Mijn echtgenoot neemt de laatste hap van zijn gerecht, legt zijn bestek neer en BAM... nog voordat hij heeft kunnen zeggen: "Dat was lekker", is zijn bord verdwenen... Alsof er ergens een ober in de bosjes heeft liggen wachten met een verrekijker. 🧐 Ik daarentegen zit nog vrolijk verder te eten. En terwijl ik halverwege mijn maaltijd ben, is het bord van manlief al afgevoerd, de tafel is aan één kant compleet leeg en ik voel me alsof ik onderweg ben naar de finale van een eetwedstrijd.

Alsof het niet al ongemakkelijk genoeg is, wordt het nog interessanter bij een uitgebreid diner. Je zit heerlijk aan je voorgerecht te knabbelen. Rustig. Ontspannen. Vakantiegevoel. En dan verschijnt ineens het hoofdgerecht. 🍽️ Naast je. Stomend heet. Terwijl je nog niet eens op de helft bent van je voorgerecht. Daar staat dan een heerlijke moussaka of een perfect gegrilde vis langzaam af te koelen, terwijl jij nog geconcentreerd bezig bent met je salade. Waarom? Echt, waarom? Is dit een cultuurdingetje? 🇬🇷 Denken ze misschien dat Nederlanders altijd haast hebben? Hebben ze ergens genoteerd dat ik een eetcapaciteit bezit van drie volwassenen en een middelgrote labrador?

Of is het simpelweg een test? "Deze toerist krijgt nu drie gerechten tegelijk. Kijken hoe hij reageert.” Ik probeer tegelijkertijd een voorgerecht af te maken, een hoofdgerecht warm te houden en ondertussen nog gezellig een gesprek te voeren. De enige die volledig ontspannen blijft, is de ober. Die kijkt tevreden naar de tafel vol eten en denkt waarschijnlijk: "Mooi, missie geslaagd. Alles staat erop.

En eerlijk is eerlijk: misschien is dat ook precies de Griekse instelling. Rustig genieten, geen stress, eten staat er, komt vanzelf goed. Maar toch. Als iemand mij ooit ziet eten met een bord feta links, een hoofdgerecht rechts en een dessert dat al gevaarlijk dichtbij komt... weet dan dat ik niet gulzig ben. Ik probeer gewoon het Griekse serviceritme bij te houden. Dat blijkt tot nu toe het moeilijkste onderdeel van de vakantie. 😄🍽️🇬🇷

De terugreis

Wederom op rij 2A en B blijk ik wéér de hoofdprijs in de loterij te hebben getrokken. Naast mij zat een uiterst zeldzaam Brits-Nederlands stel. Zij lag halverwege bijna op mijn schoot, terwijl meneer met wegdraaiende oogbollen in zichzelf zit te mompelen ter bestrijding van zijn vliegangst. De therapie? Samen naar één tablet staren, keihard oorlogsfilms kijken en hem intiem over zijn bovenbenen kriebelen. Heel gezellig, maar ik zat er toch iets te dicht bovenop naar mijn zin...