Elke vrijdagochtend vindt er in mijn hoofd hetzelfde toneelstuk plaats. De wekker gaat, en ik staar naar het plafond: “Zal ik gaan? Of zal ik doen alsof ik plotselinge, zeer specifieke vrijdagmorgen-griep heb?” 🤧
Maar nee, de discipline wint. Ik hijs mijn ‘iets-minder-strakke-dan-vroeger’ sportoutfit aan en vertrek richting sportschool. Want laten we eerlijk zijn: als de jaren gaan tellen, moet je blijkbaar terugvechten.
Ik doe nu sinds 2024 aan CrossFit. Maar niet de variant waarbij je gespierde types van 22 ziet brullen tegen een tractorband. Nee, ik maak deel uit van de Zilver Fitness: een elitegroep van 55-plussers. De naam verwijst subtiel naar de haarkleur van de gemiddelde deelnemer, al is 'antiek chroom' soms een betere omschrijving. 😜
Ik heb het eerste jaar undercover getraind. Ik was officieel nog te jong voor deze club van wijzen, dus ik deed alsof mijn knieën ook kraakten als een zak chips en praatte mee over pensioenopbouw. Inmiddels ben ik officieel geaccepteerd als het 'jonkie', de Benjamin met de minste kraakjes in de gewrichten (denk ik).
Wat we daar precies doen?
Nou, een beetje van alles waar een normaal mens op vrijdag een bocht omheen zou lopen:
- De Klassiekers: We hangen in de ringen (als een soort verroeste turners), trekken aan touwen en duwen een loodzware slee voort alsof we de Kerstman helpen in het hoogseizoen.
- De 'Waarom-Doe-Ik-Dit' Lijst: Voor de kenners: we gooien met Slam Balls, doen de Farmers Carry (boodschappen doen voor gevorderden), Lunges, Arm Rows en de onvermijdelijke Squat.
- De Burpee: De oefening waarbij je op de grond valt, weer opstaat en je afvraagt waar het in je leven mis is gegaan.
We trainen op kracht, mobiliteit en conditie. Vooral dat laatste is handig om na de les nog bij je fiets te komen.
De Nasleep: "Lopen als een Playmobil-poppetje"
Zodra ik aan die touwen trek, voel ik de adrenaline. Ik krijg er energie van! Echt waar! Maar dat gevoel duurt precies tot ik naar mijn fiets loop. De rest van de dag beweeg ik me voort met de gratie van een pasgeboren giraf op glad ijs.
Zelfs na twee jaar training is de spierpijn nog steeds mijn beste vriend. Je zou bijna denken dat dit niet gezond is, maar hé, wie ben ik om de wetenschap tegen te spreken?
De Genadeklap
Eenmaal thuis strompel ik onder de douche en werk ik trillend een broodje naar binnen. Het weekend kan beginnen! Ik zit net op de bank, genietend van mijn voldane (en volledig verlamde) lijf, als mijn zoon de kamer binnenkomt. Hij kijkt naar mijn rood aangelopen hoofd en mijn onvermogen om zonder kreunen te gaan verzitten: “Zo, ben je weer naar gymles geweest?” 😳
Gymles?! Luister eens even, snotaap, ik heb zojuist het equivalent van een kleine vrachtwagen verplaatst! Terwijl jij je alleen druk maakt om je schermtijd, vecht ik tegen de zwaartekracht én de vergrijzing! Rotjong. Volgende week mag hij zelf zijn was doen. Eens kijken hoe het met zíjn mobiliteit gesteld is. 😜
Image: Freepik
Reactie plaatsen
Reacties
Hilarisch. Moet hij eens proberen als hij onze leeftijd heeft.