Gisteren was mijn zus op de koffie. Gezellig natuurlijk, maar toen de cafeïne eenmaal door mijn aderen gierde, kreeg ik een vlaag van verstandsverbijstering: ik wilde zomerkleding scoren.
Nu is er één gouden regel in het huwelijk: als je je man gelukkig wilt houden, moet je hem niet meenemen naar een kledingwinkel. Dat is als een vegetariër meesleuren naar een slager; niemand wordt er vrolijker van. Gelukkig bood mijn zus aan om mee te gaan. Maar zodra we het winkelcentrum binnenstapten, trad de wet van Murphy in werking. Mijn zus zag een leuke broek, en voor ik het wist, stond zíj in het pashokje en fungeerde ik als haar persoonlijke kledingrek. En toen gebeurde het. Ineens stond daar mijn man. Met onze zoon. De vrolijke overvalbrigade was compleet.
De Man: Een gevalletje acuut zuurstoftekort
Mijn man en winkelen, dat is een tragisch verhaal. Zodra hij een winkelcentrum betreedt, vertoont hij symptomen van acuut zuurstoftekort. Hij heeft een feilloos instinct ontwikkeld voor de 'Wachtende-Mannen-Stoel'. Je kent hem wel: dat krukje in de hoek waar mannen zitten te kijken alsof ze zojuist hebben gehoord dat de bierprijs wereldwijd is verdubbeld.
Dit keer had hij echter een overlevingsstrategie: de koffietafel met een etagère vol koekjes. Hij parkeerde zichzelf daar en begon de gratis voorraad weg te werken als een hamster die zich voorbereidt op een winterslaap. Hem in nieuwe kleding hijsen, zat er vandaag niet in, dus gaf ik het maar op en wachtte tot mijn zus klaar was met passen.
Van pashokje naar appeltaart
Als ik hem dan toch een winkel in krijg en hem probeer te verleiden met een prachtig blauw overhemd, is zijn reactie voorspelbaar:
"Ik heb al een blauw overhemd," bromt hij, zonder op te kijken van Teletekst op zijn telefoon. "Schat, dat verschoten ding komt uit 2012," zeg ik dan. "Het past nog prima... als ik mijn adem inhoud." Uiteindelijk krijg ik hem dan toch een pashokje in door te dreigen met een drie uur durend bezoek aan de IKEA op zaterdagmiddag. De angst in zijn ogen is dan prachtig.
Hij past vervolgens drie broeken in een recordtempo van 4,2 seconden per broek en rent daarna direct richting de uitgang. Als hij buiten moet wachten, is hij trouwens ook geen feestje. Dan staat hij daar zo depressief te kijken dat voorbijgangers hem bijna kleingeld willen geven. En als je dan eindelijk klaar bent? Spoorloos. Dan zit meneer negen van de tien keer al op een terras aan de appeltaart, terwijl ik binnen nog een trauma aan het verwerken ben.
De Zoon: Van anti-shopper naar Catwalk-Koning
Vroeger was onze zoon precies zijn vader. Winkelen was een drama, hij wilde niks passen en vroeg om de vijf minuten of we al naar huis gingen. Maar die tijd is voorbij. Tegenwoordig zijn 90% van de pakketjes die bij ons bezorgd worden voor hem.
Terwijl zijn vader wegkwijnde bij de koekjes, transformeerde de zoon in een soort kruising tussen een catwalkmodel en een beurshandelaar op Wall Street. Hij verdween naar de eerste etage en kwam even later stralend naar beneden met De Pet.
Blijkbaar is een pet niet meer gewoon een pet. Oh nee.
- "De kleur is Mocha Mousse, mam. Geen lichtbruin.”
- "De klep heeft een hoek van precies 12 graden, cruciaal voor de aerodynamica."
- "Als ik deze niet draag, is mijn hele aura uit balans."
Toen ik zag dat dit stukje karton met een lapje stof 40 euro kostte, was mijn aura ook even flink uit balans. Maar ja, er moest natuurlijk ook een bijpassende broek bij. En een shirt. En een trui. Want blijkbaar mag er tegenwoordig geen 'C&A' of 'H&M' meer op het label staan; het moet een merk zijn waarvoor je een tweede hypotheek moet afsluiten.
De Balans van de Dag
Na drie uur slenteren was dit de trieste eindstand:
- Manlief: Heeft niks gekocht en is mentaal geknakt door de winkel-playlist (te veel vrolijke popmuziek voor een man).
- Zoonlief: Heeft een tas vol Mocha Mousse items en een aura dat weer helemaal 'lit' is.
- Ik: Heb knallende hoofdpijn en draag nog steeds mijn kleding van vorig jaar omdat ik geen seconde de tijd heb gehad om voor mezelf te kijken.
De moraal van dit verhaal? De volgende keer bestel ik alles online. Dan kan mijn man op de bank blijven zuchten en kan mijn zoon zijn peperdure petjes vergelijken met de pixels op zijn scherm.
Heeft er iemand nog een wijntje? Of een paardenmiddel tegen stress? Ik accepteer beide. Proost! 🍷
Reactie plaatsen
Reacties