Het is tijd dat ik het toe geef. Nee, niet aan mezelf — die fase ben ik al voorbij. Maar aan jou en de rest van de wereld.
👜 Ik heb (te) veel tassen
En met “te veel” bedoel ik: genoeg om een middelgrote boetiek in Parijs te starten, compleet met etalagepoppen en sfeerverlichting 😜.
En tóch… Elke keer als ik een nieuwe tas zie, hoor ik dat stemmetje in mijn hoofd zeggen: “Maar deze heb je nog niet!” En zo begint het. En ja hoor, net als bij mijn teckelverslaving heb ik mijn zelfbeheersing weer niet onder controle...
👜 Elke tas heeft een functie. Echt waar
Mensen zonder tassen-tic geloven oprecht dat je aan één tas genoeg hebt. Dit is natuurlijk bijna schattig, aandoenlijk en naïef.
Voor de niet-ingewijden heb ik mijn collectie (lees: levensbehoeften) even gecategoriseerd:
- De Kantoortas voor werk (nog uit de tijd dat ik naar kantoor ging): Hij straalt 'professionaliteit' uit, terwijl hij stiekem voor 40% uit oude notitieblokjes, verdwaalde paperclips en pennen bestaat (ja, ja, toen gebruikten we nog pennen om iets op te schrijven).
- De Bodyguard: Voor mijn laptop, omdat zij een delicate prinses is die niet met de rest van het gepeupel in één vak wil zitten.
- De Dagelijkse Sidekick: Mijn go-to tas. De trouwe viervoeter onder de accessoires.
- Mijn Honden-Hapje: Een minuscuul tasje voor alleen telefoon en sleutels. Ideaal voor het uitlaten van de hond, zodat ik mijn handen vrij heb om te doen alsof ik die drol niet zie (grapje natuurlijk, de poepzakjes zitten in het zijvakje).
- De Teckel-tas: Mijn boodschappentas. Want als je dan toch een fortuin uitgeeft aan magere Franse kwark en avocado’s, dan moet dat wel in een tas met een hysterische teckel-print. Stijl is een keuze. Die heb ik dan ook in een zomer- en winterversie 😉).
- De Bus-tas: Een klein tasje voor een tripje naar de stad. "Ik neem bijna niks mee," lieg ik dan tegen mezelf.
- De Weekend-Warrior: Voor die twee dagen weg waarbij ik op de een of andere manier kleding voor drie weken én vier paar schoenen in één tas moet proppen. Mijn Takkie-koffer van de Hema is standaard te klein. 😉
- De 'Ik-vond-hem-gewoon-leuk'-trofee: Deze tas heeft geen enkel nut, past nergens bij en mijn portemonnee kan er niet eens in. Maar kijk hoe leuk!
- Voor-het-geval-dat-tasjes: De opvouwbare tasjes voor in je tas. Voor het geval je tas plotseling nageslacht krijgt tijdens het winkelen. Altijd handig! 😜
- De Optimistische Leugenaar: Het tasje dat ik meeneem als ik denk: "Ik neem vandaag écht bijna niets mee." Om vervolgens als een soort kerstboom met tien losse items onder mijn arm te eindigen omdat het niet paste.
En dat zijn alleen nog maar de categorieën, hè. Binnen elke categorie heb ik subcategorieën, varianten en seizoenscollecties.
👜 Deze gebruik ik echt vaak
Dit is de bekendste zin in mijn vocabulaire.
Mijn hersenen kunnen vlekkeloos rechtvaardigen waarom een nieuwe tas noodzakelijk is:
- “Deze kleur heb ik nog niet.”
- “Deze draag je cross-body, heel anders.”
- “Deze is praktisch (…wat ik ook zei bij de vorige 12).”
- "Dit model heb ik nog niet."
- “Deze is perfect voor… eh… iets” (... ik kom er dan even niet op, seniorenmomentje 😉).
Het is een talent. Als er ooit Olympische Spelen zouden zijn voor het goedpraten van aankopen, dan sta ik op het podium. Met een tas om!
👜 Het wisselen van tassen: een sport op zich
Sommige mensen doen aan hardlopen. Anderen aan yoga. Ik doe aan taswisselen. En ik kan je vertellen: Het is een full body workout. Je hebt de “Waar-zijn-mijn-sleutels-gesp”, het “O jee, mijn portemonnee zit nog in die andere”-moment, en de klassieke “Gaat alles wel in deze tas passen?!”-stress (mentale discipline).
👜 Mensen die vragen: ‘Waarom heb je zoveel tassen?’
Lief dat ze het vragen. Dom ook. Dat is alsof je aan een kok vraagt: “Waarom zoveel pannen?” Of aan een schilder: “Waarom zoveel kwasten?” Of aan een kat: “Waarom zoveel attitude?”
Antwoord:
Omdat het nodig is. Omdat het leven complex is. Omdat mijn outfits erom vragen. En vooral: omdat het kan.
👜 De tas die altijd wint
Ondanks mijn uitgebreide collectie is er altijd één tas die ik het meest gebruik. Die ene, die pas weg mag als hij echt helemaal versleten is en de rits niet meer meewerkt. Die niet eens zo mooi is als sommige anderen. Maar wel altijd wint omdat hij precies het juiste formaat heeft — net groot genoeg voor alles, net klein genoeg om niet vervelend te worden. Dus ja, ik heb veel tassen.
Maar ik draag er… nou ja… meestal eentje… En de rest wacht geduldig op hun beurt in de kast. Die meestal nooit komt. Maar dat vertellen we ze niet.
👜 Conclusie
Ik ben niet verslaafd.
Ik verzamel.
Ik cultiveer.
Ik koester.
Ik beoefen de edele kunst van het tasmanagement.
En als jij ooit denkt: “Misschien moet ik minder tassen kopen,” dan zeg ik je dit: Het leven is te kort voor maar één tas. 😉
Hoeveel tassen heb jij eigenlijk nodig om de dag te overleven, of ben je ook gezegend met deze gezonde obsessie?
👇🏼 Laat het me weten in een reactie
Credits afbeelding: Microsoft Copilot (AI)
Reactie plaatsen
Reacties
Ik dacht dat ik de enige was met teveel tassen! Zeer herkenbaar en geestig om te lezen!
Al is het maar om een goede reden te hebben om te shoppen op Fuerteventura 😃