Vroeger was ik misschien geen die-hard party animal, maar een avondje doorhalen of een 10-seizoenen-op-DVD-Gooische-Vrouwen-marathon tot de vroege uurtjes? Geen probleem. Ik was de koningin van de gezelligheid. Tegenwoordig ben ik vooral de koningin van de after-dinner-dutjes die al om acht uur ’s avonds beginnen.
Laten we eerlijk zijn: de houdbaarheidsdatum van mijn energielevel is inmiddels wel een beetje verstreken. Naast de dagelijkse "seniorenmomentjes" (waarom sta ik in de keuken met een afstandsbediening in mijn hand?) heb ik kennisgemaakt met de Overgang. En geloof me, dat is geen gezellige ontmoeting bij de koffieautomaat. Het is een gratis "pretpakket" waar niemand om heeft gevraagd.
Het pretpakket
Wat zit er in de doos?
- Opvliegers: Mijn eigen interne sauna, maar dan zonder de ontspannende lavendelgeur.
- Stemmingswisselingen: Van "Ik hou van het leven" naar "waarom adem je zo luid in mijn aura?" in 0,4 seconden.
- Gewichtstoename: Ik hoef maar naar een foto van een kroket te kijken en mijn broek springt al open.
- Slaapstoornissen: Je interne klok die in een andere tijdzone leeft. Je lichaam ligt officieel in bed ligt, maar je hoofd is nog op een driedaagse citytrip.
De vroege luiken
Vroeger begon ik rond 22.30 uur eens rustig aan douchen en tandenpoetsen te denken. Tegenwoordig vecht ik om 20.00 uur al tegen de zwaartekracht. Mijn oogleden wegen plotseling kilo's per stuk. Ik knap tegenwoordig soms even een uiltje op de bank, maar ik doe wel de gordijnen dicht. De buren hoeven niet mee te genieten van mijn "slapende goudvis-look". Je weet wel: hoofd achterover, mond wagenwijd open en een subtiel spoortje kwijl wat langs je kin loopt. Gratis entertainment, maar niet op mijn kosten.
Rond een uur of half tien sleep ik mezelf naar boven. "Ik kijk nog wel even TV in bed," lieg ik tegen mezelf. Drie minuten later mis ik de plotwending van mijn favoriete serie, omdat mijn hersenen besloten hebben de stekker eruit te trekken.
De nachtelijke wandelvierdaagse
Zodra ik mijn kussen raak, ben ik vertrokken. Maar denk maar niet dat ik de finishlijn van de ochtend haal. Rond 01.00 uur meldt mijn blaas zich voor de eerste keer. "Hallo, ik zit vol! Actie nu!"
Ik houd mijn ogen stijf dicht – als ik ze open doe, denkt mijn lichaam meteen dat het dag is en dat risico nemen we niet. Al tastend als een blinde mol zoek ik mijn pantoffels, ram vervolgens met chirurgische precisie mijn bovenbeen tegen het kastje aan mijn voeteneind (die daar duidelijk al jaren met kwade bedoelingen stond te wachten) en schuifel met de elegantie van een gewond pinguïn richting de slaapkamerdeur. Op de automatische piloot, tastend langs de muren op de overloop vind ik de badkamer. Eenmaal terug in bed val ik weer in slaap... voor precies 2,5 uur. Dan herhaalt het ritueel zich weer.
De Houthakker naast me
En dan komt de genadeklap. Bij de tweede sanitaire stop (soms zelfs al bij de eerste stop) hoor ik het al op de gang: het geluid van een stationaire draaiende kettingzaag. Manlief is weer begonnen aan zijn nachtdienst in het bos van Rhijnauwen. Hij zaagt de ene na de andere eik omver.
Ik probeer alles:
1. De Subtiele Por: "Schat, draai je eens om?" (Geen reactie).
2. De Elleboogstoot: Een tactische aanval op zijn zij (Hij snurkt een octaaf hoger).
3. De Duwtechniek: Inmiddels ligt hij zo ver op het randje van het matras dat hij bijna een parachutesprong moet maken, maar het zagen gaat onverminderd door.
"Hou op! Stop ermee!" roep ik wanhopig in het donker. Maar meneer slaapt overal doorheen, terwijl ik inmiddels zo klaarwakker ben dat ik de belastingaangifte van 2029 wel zou kunnen doen.
Dus, mocht je me morgen zien lopen met wallen tot op mijn knieën en een humeur van een wesp met een identiteitscrisis: heb medelijden. Ik ben geen ochtendmens en geen avondmens. Ik ben een vrouw die haar leven plant van plaspauze naar plaspauze. 💤🚽🪚
Reactie plaatsen
Reacties