Jaren geleden haalden we een Google Home in huis. Het was liefde op het eerste gezicht. Zo handig, je kan allerlei dingen aan hem vragen of commando’s geven en dan voert hij ze uit.
Het begon allemaal zo onschuldig. We kochten een paar slimme stekkers en koppelden deze met de Google Home. "Hey Google, doe de lampen aan!" Een stem antwoordde bevestigend dat de lampen aangingen, de sfeer was top, en ik voelde me de koningin van mijn eigen digitale kasteel.
Vroeger was “Hey Google, lampen uit” een commando. Tegenwoordig is het het startschot voor een psychologische oorlogsvoering.
- De beleefde vraag: "Hey Google, lampen uit." Stilte...
- De passief-agressieve herhaling: "Hey Google... lampen. UIT." Niks...
- De crisis: Ik sta inmiddels te schreeuwen tegen een plastic apparaat alsof het mijn ex is. Zorgwekkend...
- De afwijzing: "Sorry, ik begrijp het niet. Probeer het later nog eens." 🙈
Vervolgens lig ik dus als een soort commando-soldaat met een zaklamp tussen mijn tanden de bank van de muur te sjorren om die verdomde slimme stekker er handmatig uit te trekken. Wat een armoede. Ik heb meer technologie in huis dan de gemiddelde NASA-basis, maar ik lig nu op mijn buik onder het meubilair te spartelen voor een beetje duisternis.
Onze nieuwe meerkleurenlampen maken het feest compleet. Gisteren besloten ze spontaan over te schakelen en leek het of we in een paar slecht afgestelde koplampen zaten te kijken.
Dustin Bieber
Dan hebben we Dustin Bieber, onze robotstofzuiger. Ooit een trouwe dienaar, nu een dolgedraaide kleuter op wieltjes die lijdt aan verschillende persoonlijkheidsstoornissen:
- De hongerstaking: Hij weigert terug te gaan naar zijn oplaadstation. Ik vond hem vanochtend bibberend achter het gordijn, alsof hij bang was voor de stekker.
- De artistieke vrijheid: In plaats van de kruimels onder de tafel op te zuigen, besloot hij mijn kamerplant te rammen tot de pot barstte. Daarna verspreidde hij de aarde door het hele huis als een soort abstracte 'dust-art'.
- De gijzeling: Momenteel rijdt hij alleen nog maar cirkeltjes om mijn voeten. Ik zit al drie uur gevangen op de bank.
Als we ‘s ochtends ons ontbijt klaar maken zeggen we altijd “Goedemorgen Google”. Hij brengt ons dan vervolgens het laatste nieuws en eindigt met een flauwe mop. Helaas is deze mop al jaren hetzelfde en kunnen we daar niets aan wijzigen.
Ongewenste biologielessen
Zit je midden in een telefoongesprek of een emotionele film en zegt per ongeluk iets wat in de verste verte op "Google" lijkt. Vervolgens hoor je ineens: "Ik heb dit gevonden op het internet over de voortplantingscyclus van de naaktmol." Je krijgt vervolgens een ongevraagde lezing van vijf minuten over knaagdieren en op een volume dat de buren mee kunnen genieten.
De oorlogsverklaring
Ik overweeg serieus om alle stekkers eruit te trekken, maar ik ben bang dat Google dat als een oorlogsverklaring ziet. Straks blokkeert de slimme thermostaat de koelkast of weigert de waterkoker nog langer water te koken onder de 100 graden Celsius...
Mijn advies? Als je merkt dat je lampen beginnen te dimmen zonder dat je het vraagt, of als je stofzuiger je begint aan te staren vanuit een donker hoekje... ren. Of koop een analoge kaars en een ouderwetse bezem en accepteer dat de robots hebben gewonnen.
Heb jij al eens meegemaakt dat je Google Home een gesprek begon te voeren met een reclame op de televisie?
Credits afbeelding: Gemini
Reactie plaatsen
Reacties