Missie mislukt: de dierenarts heeft me gevaccineerd
Vorige week hoorde mijn vrouwtje het vreselijke nieuws: ik moest wéér naar de dierenarts. Dit keer voor mijn jaarlijkse vaccinatie.
Ik bedoel, hallo, de vorige keer hebben ze mijn poezelige teckelbilletjes staan leegknijpen alsof ik een tube tandpasta was. Daar kom je niet zomaar overheen hoor...
Maar ja… mijn baas en vrouwtje vertrekken over een paar maanden naar Frankrijk voor het goede doel en dan mag ik logeren. En geloof me, ik heb het daar heerlijk — alsof ik in een vijfsterrenresort verblijf — maar dan moet je wel goed gevaccineerd zijn. Regels zijn regels, zeggen ze dan.
Dus vooruit, ik offer mezelf wel weer op. Met lood in mijn pootjes meldde ik mij bij de assistent. “Op de weegschaal, alsjeblieft.”
Nou, alsjeblieft… liever niet dus. BÁM. Een onsje meer dan vorig jaar. Fantastisch. Ik voelde de preek al aankomen en ja hoor…
In de spreekkamer werd ik op de tafel gehesen. Nou ja, "gehesen"… ik werkte natuurlijk niet bepaald mee. Ik piepte een aria waar elke operazanger jaloers op zou zijn. Probeer dan nog maar eens naar mijn hart te luisteren. Dat ding klopte sneller dan een hamer op een bouwplaats.
En toen begon ze hoor: “Een onsje aangekomen… misschien light voer? Minder snoepjes? En die tanden… er zit wat tandsteen.” Pardon? Ik ben een teckel, geen tandpasta-model voor Macleans!
Maar goed, voor ik iets kon terugblaffen kreeg ik een spuit in mijn nek. En toen… nóg één. In mijn neus! Mijn NÉÉÉUUUS!
Laat ik het zo zeggen: de dierenarts weet nu hoe sterk een teckel met principes is. Ze hielden mij met z’n drieën vast alsof ik een ontsnapte circusleeuw was. Helaas… ze wonnen...
Nu lig ik onderin mijn slaapzak in diepe schuilmodus. Ik kijk voorlopig niemand meer aan.
Dit laten we dus echt niet nog een keer gebeuren.
Tot volgend jaar dan maar. Misschien. Als ik dan niet net ‘per ongeluk’ op vakantie ben… 😉
Reactie plaatsen
Reacties