Ken je die zondagen waarop je wakker wordt en meteen denkt: “Heeft iemand de bon van deze dag nog? Is er een retourbeleid voor ochtenden met onvoldoende slaap?" Nou, die van mij begon vandaag om exact 07.00 uur (dus eigenlijk 06.00 uur).
1. De menselijke drilboor (alias de buren)
Terwijl ik nog droomde over een eiland zonder wekkers, besloot de familie Bonk naast ons dat het tijd was voor hun dagelijkse trappen-marathon. Bonk-bonk-bonk. Normaal al een aanslag op mijn humeur, maar vandaag extra wreed. Het is namelijk die ene magische nacht waarin we een uur slaap hebben opgeofferd aan de zomertijd. Ezelsbruggetje van de dag: In het VOORjaar gaat de klok naar VOREN. (En je humeur dus rechtstreeks naar de knoppen).
2. Het Tapijt-Trauma 🤮
Eenmaal beneden, met wallen tot op mijn knieën, wachtte de eerste verrassing van de dag. Onze kat, Lars, heeft blijkbaar een heel specifiek talent: interieur-sabotage. In mijn huis ligt 40m² aan makkelijk afneembaar laminaat en PVC. Maar nee, Lars denkt: "Weet je wat dit hoogwaardige, wollen vloerkleed mist? Vier porties maaginhoud en een haarbal." Waarom is een kleed voor een kat altijd de officiële 'Kotstmat van Dienst'? Dus daar sta ik dan. 07.15 uur. Handschoenen aan, vlekkenreiniger in de aanslag. Gezellig hoor, die zondagrust.
3. De Dodenmars op de deurmat 🐭
Tijd voor het zondagse ontbijt! James (de teckel) en Lars (de tapijt-terrorist) krijgen op zondag een luxe culinair vleesgerecht in plaats van die eeuwige droge brokken. James staat al te stuiteren voor de kamerdeur, maar voor Lars moet ik de keukendeur openen.
Verrassing! Op de deurmat lag geen krant, maar een lijk. Een muis. Helemaal gratis. Mijn eigen trek in een beschuitje verdween direct naar het vriespunt. Dus: handschoenen weer aan en de kust veilig maken. Lars vond het prachtig; hij beschouwt zo'n lijk waarschijnlijk als een side dish.
4. Scherven brengen geluk (Zeggen ze...) 🔨
Na de hond uitgelaten te hebben (wat wonderbaarlijk genoeg zonder incidenten verliep – ik had de wijkagent al bijna op speeddial), dacht ik eindelijk veilig te zijn. Lars was klaar met zijn luxe ontbijt op het terras. Ik buk me om zijn bakje te pakken... Klets! Blijkbaar had het bakje suïcidale neigingen. In plaats van in de vaatwasser, eindigde het in drieduizend microscopische scherfjes op de tegels.
Conclusie: Ik heb geprobeerd om terug naar bed te vluchten, maar de familie Bonk is inmiddels aan hun tweede helft van de trappen-marathon begonnen. Wordt het zo’n dag? Ja, het wordt zo’n dag. Als je me zoekt, ik zit onder een dekentje te wachten tot het maandag is. Dan is het tenminste sociaal geaccepteerd dat alles tegenzit. ☕️
Zit jij ook in de 'Team Tapijt-Schoonmaken' vandaag, of heb je een wél een rustige ochtend?
👇 Laat het me weten in de comments!
Reactie plaatsen
Reacties