Ik droomde van een bestseller, maar werd een boekenverzamelaar

Vanaf het moment dat ik kon lezen, had ik één grote droom: ooit een boek schrijven. En laat ons (toen nog) dorp nou net een echte uitgeverij hebben: Het Spectrum. Dat voelde alsof de literatuurwereld aan mijn voeten lag, klaar om door mij veroverd te worden. Spoiler: dat gebeurde niet.

Ik droomde van een bestseller, maar werd een boekenverzamelaar

Ik was al tig keer begonnen. Ik telde woorden, pagina’s, punten, komma’s — je had toen nog geen Microsoft Word dat vrolijk het aantal woorden voor je uitspuugt. Nee, wij deden dat old school. Met de hand. Op papier. Met een pen. ✍🏻 Ja, een pen. Google maar. Maar ik had geen flauw idee hoeveel woorden een boek eigenlijk moest hebben. Dus kroop ik dapper in de pen (internet bestond nog niet, e-mail ook niet, dinosaurussen nét niet meer 😜) en stuurde een brief naar de uitgever. Een echte brief. Met postzegel 📮. En lik.

Weken later viel het antwoord op de deurmat. Die brief heb ik ergens bewaard, waarschijnlijk op zolder ergens achter een doos kerstballen. In ieder geval: daarin stond haarfijn uitgelegd hoeveel eisen, regels, bloed, zweet en inkt er nodig waren om een boek uit te geven. Nou… toen zakte de moed sneller in mijn schoenen 👞 dan je het woord "bestseller" kunt schrijven. De rest is geschiedenis. En geen literaire 😉.

Een e‑reader, zonnebrand en een frietkraamraam

Het schrijven kwam er nooit meer van, maar lezén? Dat deed ik als een malle. Boeken kopen, lenen, sjouwen — ik had spierballen van het boekentransport. Later kwam de e-reader erbij. Ideaal! Eindelijk geen koffer 🧳 van 23 kilo vol romans meer, maar gewoon een lichtgewicht apparaatje. Al neem ik nog steeds een papieren versie mee op vakantie, in tijdschriftvorm. Want geloof me: een e-reader met zonnebrandcrème 🧴 erop leest alsof je door het raam van een frietkraam heen probeert te kijken. Wanneer zo’n vakantieboek uit is, doneer ik ’m aan de leestafel ter plaatse, een mini-bieb, of het oud papier.

Mijn gedachten dwalen af bij luisterboeken

Via mijn werk kreeg ik een abonnement op BookBeat. Lezen én luisteren! Dat leek me wat. Hond uitlaten 🐕‍🦺, oortjes in, lekker een boek luisteren terwijl hij op elke grasspriet plast. Maar ik merkte al snel dat mijn gedachten wegwaaiden in dezelfde richting als de blaadjes van de bomen 🍂. En hoppa: weer een pagina gemist. Dan terugspoelen. Weer proberen. Weer afdwalen. Luisterboeken zijn dus geen succes. Leesboeken staan er ook op, maar die moet je in de app lezen, dit kan niet op mijn e-reader. En lezen op dat iPhone-schermpje?📱Nee bedankt, ik wil geen ogen die alle kanten op kijken behalve dezelfde 👀.

Boeken verslinden gaat prima - Ze wegdoen minder! Mijn zolder is mijn uitgever

Ondertussen groeit mijn fysieke boekenstapel sneller dan ik zelf kan groeien 📚. Ik zie een boek op social media, klik, besteld. Of ik noteer titels in mijn telefoon en check de bieb. Of ik zet ze op mijn verlanglijstje. En dan… ja… geen tijd om te lezen. Als ik dan eens wel tijd heb, val ik binnen drie minuten in slaap 💤. Mijn boeken fungeren inmiddels beter als slaapmiddel dan melatonine.

En dan, als ik eindelijk een boek uit heb… tja. Wat dan? Doorgeven? Verkopen? In een mini-bieb zetten?

Nee hoor. Ik sjouw ’m naar zolder. Waar hij kan aanschuiven bij de rest van de verstoft geraakte literatuurberg ⛰️. Ik probeer heus te ontspullen, echt waar..., maar de boeken vinden elke keer weer een manier om mee naar boven te glippen.

Dus nu mijn vraag: Wat doe jij met boeken die je hebt gelezen? 📚😄 En lees jij nog de traditionele boeken of ben je ook over op de e-reader?