In september 2023 kreeg ik te horen dat ik diabetes type 2 heb. Een confronterend moment, want dat is niet iets wat je graag hoort. Toch besloot ik meteen: ik ga hier iets aan doen. Samen met mijn diëtiste ben ik begonnen aan een traject waarin ik mijn eetpatroon stap voor stap verander. Geen crashdieet, maar een duurzame aanpak. Het gaat misschien niet razendsnel, maar mijn waarden van mijn diabetes laten zien dat het werkt.
Sinds maart 2025 is daar nog een diagnose bijgekomen: het Antifosfolipiden Syndroom, vastgesteld na mijn derde trombosebeen. Ook dat heeft impact, en ik wil mijn ervaringen graag delen.
Op deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke reis. Je vindt hier updates én mijn eerlijke verhalen in de vorm van blogs. Want ik geloof: delen helpt. En samen sta je sterker.
Sinds mijn puberteit speelt overgewicht een grote rol in mijn leven. Noem een dieet en ik heb het geprobeerd: WeightWatchers, Sonja Bakker, Atkins, koolhydraatarm, het brooddieet… en Modifast.
Modifast
Onder begeleiding van een internist en diëtiste leefde ik een jaar lang op Modifast-shakes. Alleen maar vloeibaar, geen vast voedsel — het was zwaar. Maar ik hield vol. Na dat jaar was ik 30 kilo kwijt. Wat was ik trots!
Daarna begon ik rustig weer op te bouwen. De eerste shake die ik verving was met een bruine boterham en een plakje kaas. Het voelde alsof ik een gebakje at — en wat had ik het kauwen gemist!
Maar toen… een half jaar later zaten alle 30 kilo’s er weer aan. En zelfs een paar extra. Ik werd er moedeloos van. Al dat harde werk, die discipline, die offers — en toch weer terug bij af.
Toch geef ik niet op. Elke ervaring heeft me iets geleerd over mijn lichaam, mijn gewoontes en mijn valkuilen. Nu kies ik voor een aanpak die bij mij past: geen extreme diëten meer, maar een gezonde leefstijl die ik vol kan houden. Stap voor stap werk ik aan een betere balans — en dit keer voelt het anders. Dit keer voelt het als een blijvende verandering.
Ik was er klaar mee
Een paar jaar geleden was ik er helemaal klaar mee. Ik besloot voor mezelf: dit is genoeg! Vanaf dat moment nam ik een standpunt in — ze nemen me maar zoals ik ben. En als dat niet goed genoeg is? Jammer dan.
Ik voelde me goed, had geen lichamelijke klachten en was het zat om steeds weer een nieuw dieet te proberen. Dus ik stopte ermee. Geen restricties meer, geen shakes, geen lijstjes. Gewoon leven, op mijn manier.
In april 2023 kwam ik thuis te zitten met een burn-out en een torenhoge bloeddruk. Mijn lichaam trok aan de noodrem. Het advies was duidelijk: vermijd alle stress. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik had nergens zin in, voelde me uitgeput en viel op de meest vreemde momenten in slaap. Het enige wat ik nog deed, was wat voor me uit staren en televisie kijken.
Gelukkig zorgden de korte wandelingetjes met mijn hond en af en toe een boodschap op de fiets ervoor dat ik nog een beetje in beweging bleef. Tot het nog erger werd: ik kreeg hielspoor. Elke stap deed pijn, en wandelen veranderde in strompelen. Bewegen werd een uitdaging, fysiek én mentaal.
September 2023 kreeg ik een brief van mijn huisarts. Vanwege mijn hoge bloeddruk, mijn leeftijd en het feit dat ik in 2000 en 2013 een trombosebeen heb gehad, moest ik deelnemen aan een Cardiovasculair Risico (CVR) onderzoek. Dit onderzoek is bedoeld om vroegtijdig te signaleren of je een verhoogd risico hebt op hart- en vaatziekten.
Ik werd doorverwezen naar Saltro voor bloed- en urineonderzoek. De uitslagen waren helaas niet goed. Conclusie: beginnende diabetes type 2.
Ik deel dit verhaal niet om medelijden op te wekken, maar omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Overgewicht is complex. Het gaat niet alleen om eten en bewegen, maar ook om emoties, gewoontes, hormonen en levensomstandigheden. En soms, hoe hard je ook je best doet, lukt het gewoon niet.
Maar ik geef niet op. Mijn reis naar een gezonder leven gaat verder — met vallen en opstaan. En op deze blog neem ik je mee in die reis. Want ik geloof dat delen helpt. En misschien herken jij jezelf wel in mijn verhaal.
Vroeger was ik misschien geen die-hard party animal, maar een avondje doorhalen of een 10-seizoenen-op-DVD-Gooische-Vrouwen-marathon tot de vroege uurtjes? Geen probleem. Ik was de koningin van de gezelligheid. Tegenwoordig ben ik vooral de koningin van de after-dinner-dutjes die al om acht uur ’s avonds beginnen.
Door de 1 aprilgrap met de deurhanger van PostNL had ik meteen weer inspiratie voor een nieuwe blog.
Ken je die zondagen waarop je wakker wordt en meteen denkt: “Heeft iemand de bon van deze dag nog? Is er een retourbeleid voor ochtenden met onvoldoende slaap?" Nou, die van mij begon vandaag om exact 07.00 uur (dus eigenlijk 06.00 uur).
Vanaf het moment dat ik kon lezen, had ik één grote droom: ooit een boek schrijven. En laat ons (toen nog) dorp nou net een echte uitgeverij hebben: Het Spectrum. Dat voelde alsof de literatuurwereld aan mijn voeten lag, klaar om door mij veroverd te worden. Spoiler: dat gebeurde niet.
Vandaag zag ik een advertentie die zo bizar was dat mijn wenkbrauwen bijna in mijn haargrens verdwenen.
Er is een complot gaande in mijn keuken. Ik weet het zeker. Terwijl de wereld zich druk maakt om de beurskoersen, lig ik wakker van de prangende vraag: Waar gaan mijn lepels naartoe?
Heb je een vraag? Stuur mij een bericht en ik neem zo snel mogelijk contact met je op.
